Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

24 Dec

Θεσσαλονίκη 24/12/2016

 

Αγαπητέ  Άγιε Βασίλη

Σου γράφω από την καρδιά της πόλης. Κάνει πολύ κρύο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που είναι στολισμένο χριστουγεννιάτικα. Από το μίνι Λούνα- Πάρκ που έστησε ο Δήμος στην πλατεία Αριστοτέλους, μπορείς να ακούσεις τα παιδιά πάνω στο τρενάκι να ξεφωνίζουν ενθουσιασμένα.

Ο λόγος που σου γράφω, δεν είναι, επειδή σε θυμήθηκα και ενδιαφέρομαι για το πώς περνάς. Κάτι θέλω κι εγώ, όπως όλοι. Ίσως αναρωτηθείς πώς έγινα τόσο συμφεροντολόγα από μικρή, αλλά έχω καλή δικαιολογία. «Ζούμε σε μια υλιστική κοινωνία» άκουσα να λέει κάποιος. Είναι σύντομο, περιεκτικό και τα εξηγεί όλα επιστημονικά. Υπάρχει και μια δεύτερη: αυτό που θέλω να σου ζητήσω αφορά και άλλους ανθρώπους. Λένε, ότι τα Χριστούγεννα είναι ευκαιρία να σκεφτούμε και λίγο τους άλλους. Μη με παρεξηγήσεις! Δεν ανήκω σε κάποιο κίνημα, πολιτική παράταξη, συνδικαλιστικό μηχανισμό  ή χριστιανική οργάνωση.

Ξέρω, βέβαια, ότι η ειδικότητά σου είναι να φέρνεις κούκλες, ποδήλατα, άντε και καμιά Μερσεντές κάμπριο. Αλλά στις δύσκολες εποχές που ζούμε, όλοι κάνουν αναπροσαρμογές. Γιατί όχι κι εσύ;

Ξέρω, επίσης, ότι, πρέπει να κουνάμε κι εμείς το δαχτυλάκι μας και να μην τα περιμένουμε όλα απ’ τον Άγιο Βασίλη. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» μας έλεγαν στο σχολείο. Σύμφωνοι. Από την άλλη, όποιος τολμήσει να κουνήσει το δαχτυλάκι του σ’ αυτή τη χώρα για ν’ αλλάξει κάτι, τον συκοφαντούν με τόση μανία, που κανείς δεν τολμάει ούτε να το σκεφτεί. Όπου ακούς πολλή «αλληλεγγύη» κράτα και μικρό καλάθι: δεν είναι γι’ αυτούς που κουνάνε το δαχτυλάκι τους. Καμιά φορά σκέφτομαι, ότι το μόνο πράμα που καταφέρνει, πραγματικά, να μας κουνήσει είναι κανένας σεισμός…

Καιρός όμως να μπω στο θέμα: Άγιε, η κατάσταση στην πόλη μας είναι εκτός ελέγχου.

Εσύ ως τουρίστας, έρχεσαι μια φορά το χρόνο και μέχρι να πάρεις χαμπάρι τι συμβαίνει, έχεις κιόλας φύγει. Όπως και να’ χει, θα ιδρώσεις μέχρι να βρεις να παρκάρεις το έλκυθρό σου ( μη το παρκάρεις, ωστόσο, μπροστά σε ράμπα για Α.Μ.Ε.Α.!). Όσο για μας τους ιθαγενείς θνητούς… χρειαζόμαστε προσόντα μονομάχου και στωϊκότητα μοναχού, για να διασχίσουμε καθημερινά μία πόλη – εμπόλεμη ζώνη! Και δεν υπερβάλλω καθόλου!

Θα με υποχρέωνες, αν βοηθούσες λίγο για μια πόλη με καλύτερες συνθήκες. Ποτέ δεν σου ζήτησα κάτι, οπότε με συγχωρείς που, φέτος, θα στα ζητήσω όλα μαζεμένα:

Θέλω να φροντίσεις για τα βάσανα των πεζών. Οι πεζοί πρέπει οπωσδήποτε να περάσουν στην αντεπίθεση, διεκδικώντας πίσω τα πεζοδρόμια, τους πεζόδρομους και τις διαβάσεις, που αλώνονται από επιθέσεις οδηγών – κάφρων με αξιοθαύμαστες επιδόσεις στον Κ.Ο .Κ. ( Κώδικας Οδικού Κανιβαλισμού) και γκαζωμένους ταχυμεταφορείς – «εγώ δε θέλω μεροκάματο/θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο» . ( Ελπίζω να μη θιχτείς, επειδή είσαι κι εσύ πακετάς, υπό μία έννοια. ) Μάλιστα, συμβαίνει ο ιμπεριαλισμός ορισμένων καβαλημένων Χίμλερ να φτάνει σε τέτοια εξωφρενικά όρια, ώστε να μη διστάζουν ακόμη και να κορνάρουν ή να κράξουν όσους πεζούς δεν παραμερίζουν στο πλάι για να περάσει η Αυτού Εξοχότης τους.

Όλα τα παραπάνω ειδυλλιακά, εκτυλίσσονται με την ανοχή α. της πλειοψηφίας των πεζών, που παρά την υποδούλωσή τους στο Τρίτο Ραϊχ οδηγών και αυτοκινήτων, αισθάνονται ότι καρτερικότητα είναι η καλύτερη απάντηση στην κουλτούρα του γκαζοφονιά και του παρκαρισμένου αλά «Ζ’μπούτσαμ», που απειλεί το είδος τους με εξαφάνιση β. των αρμοδίων οργάνων για την προστασία της προτεραιότητας των πεζών. Άλλωστε, δεν είναι σπάνιο να δεις κάποιον απ’ τους «αρμόδιους» να συμπεριφέρεται ανάλογα, ζηλεύοντας, μάλλον, την απίστευτη ελευθερία που απολαμβάνουν οι σατράπηδες των πεζοδρομίων.

Θέλω όσοι αποφασίζουν να πιάσουν τιμόνι στα χέρια τους, να έχουν εκτός από δίπλωμα, κατ’ αρχάς συνείδηση. Συνείδηση για να συνειδητοποιήσουν ότι η οδήγηση, πολύ περισσότερο μέσα στην πόλη, δεν είναι αγώνας πυγμαχίας.  Όλα τα σημεία και περάσματα δεν τους ανήκουν, ότι αν θέλουν να τους σέβονται, πρέπει κι εκείνοι να σέβονται τους άλλους. Αλλιώς, καλύτερα θα έκαναν, να μην λάδωναν ποτέ για να βγάλουν δίπλωμα. Ή μήπως αυτό είναι δικαιολογία για να «τη βγαίνουν» με τη σειρά τους σ’ εκείνους που δε φταίνε σε τίποτα;

Θέλω να φροντίσεις καλύτερα τους άστεγους, τους κακοποιημένους, τους διωγμένους. Άνθρωποι που κοιμούνται στις εισόδους κτιρίων μέσα στο κρύο.  Βασανισμένοι φτωχοί που ζητάνε βοήθεια από τους νόμους της Πολιτείας και αντ’  αυτού, πέφτουν θύματα στυγνής εκμετάλλευσης από αδίστακτα κυκλώματα εμπόρων της ελπίδας( όχι, δεν είναι σενάριο του Φώσκολου). Κάτι δε γίνεται σωστά.

Πρέπει, το δίχως άλλο, χωρίς χρονοτριβή το μετρό να απεμπλακεί από τα δίχτυα μιας γραφειοκρατίας – γραφικής, μιας αρχαιολατρίας κωμικής και ενός συνδικαλισμού σκουριασμένων διαδρομών, που μας έχουν γίνει ταγάρι εδώ και χρόνια, και δεν αφήνουν τίποτα να προχωρήσει.

Το κλείσιμο της κεντρικής δημοτικής βιβλιοθήκης και…το κερασάκι στην τούρτα της υπομονής! Μήπως πήγε μακριά η βαλίτσα; Η κεντρική δημοτική βιβλιοθήκη στην Εθνικής Αμύνης, που είναι κλειστή πάνω από χρόνο λόγω εργασιών (ή μήπως για να μπορέσουμε να εντρυφήσουμε καλύτερα, στη νεότερη εκδοχή των αθλίων του Βίκτωρος Ουγκώ όπως αποτυπώνεται στην εικόνα της «σύγχρονης» πόλης;) πρέπει να ξαναδοθεί στο κοινό.

Να μη το ξεχάσω: κάποτε συμβαίνει μέσα από την ασχήμια να ξεπηδά η ομορφιά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι οι μουσικοί και, γενικά, οι καλλιτέχνες στο δρόμο. Μην αφήσεις να την καταστρέψουν κι αυτή, διάφοροι κρετίνοι.

Αυτά. Μη με ξεχάσεις.

Σε φιλώ

Το κοριτσάκι με τις άσπρες τρίχες

Υ.Γ.

Πρέπει να σου εξομολογηθώ κάτι: κάποιος μου είπε ότι δεν υπάρχεις κι ότι είμαι χαζή που σου γράφω. Η αλήθεια είναι ότι σε έχω δει μόνο σε φωτογραφίες και στην τηλεόραση. Αλλά το ίδιο ισχύει και για τον Δήμαρχο και για τον Πρωθυπουργό. Γιατί, δηλαδή, αυτοί να υπάρχουν κι εσύ όχι;

Ωδή στη Ραγιαδούπολη

20 Jan

 

Ωδή στη Ραγιαδούπολη

Στην πολιτεία των σκλάβων

η αλήθεια είναι άστεγη

το δίκιο είναι των μπράβων

 

IMG_8952 (1)

Ο θόρυβος των αλυσίδων

Η μιζέρια των ονείρων

Η φυλακή των ελπίδων

Το αύριο των επωμίδων

 

Δεν αξίζουνε τη λευτεριά τους

δεμένοι πάνω στο κουπί

γεννάνε τα παιδιά τους

images

 

 

 

 

 

 

 

Ωδή στη Ραγιαδούπολη

Στην πολιτεία του φόβου

Χασίς, μπαξίς και ύπνος βαθύς

Τα φάρμακα του πόνου

 

Νοικοκυραίοι με το κεφάλι σκυφτό

Ποτέ δεν κάνουν το κακό

Κι αν η σιωπή γεννά εγκλήματα

δεν είναι θέμα νομικό

 

Ωδή στη Ραγιαδούπολη

Που εισπνέει τις ντροπές της

Ζητά συγνώμη επειδή ζει

κι ας κλέψαν τις χαρές της.

Κάτι κουρασμένα ανθρωπάκια

24 Sep

της Μαίρης Στεφάνου

Το πολιτικό σύστημα έχει αυτογκλωβιστεί σε ένα φαύλο κύκλο, αναπαράγοντας τα αδιέξοδα που τόσο αντιπαθεί, αλλά και τόσο όμορφα το βολεύουν.
Η μεγαλύτερη νίκη του ( και ήττα ταυτόχρονα ), είναι το γεγονός ότι κατάφερε να κάνει το απολιτικό ον να πολλαπλασιάζεται με ταχείς ρυθμούς.
Τι είναι λοιπόν το απολιτικό ον;
Είναι ο πολίτης που εκφράζει την απογοήτευσή του για την κατάντια της πολιτικής απέχοντας απ’ αυτήν ή μήπως είναι ο πολίτης που απορρίπτει εντελώς την πολιτική;
Τη διαφορά την καταλαβαίνουμε καλύτερα ως εξής: με τον πρώτο μπορείς να κάνεις διάλογο. Με τον δεύτερο όχι.
Όλα τα είδη εξελίσσονται. Το απολιτικό ον επιθυμεί να παραμείνει στάσιμο. Μόνο που αυτό δεν γίνεται.
Γιατί και η μη συμμετοχή στην πολιτική συνιστά…πολιτική.
Όποιος υποστηρίζει ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική, κατ’ αρχάς ψεύδεται, συνειδητά ή ασυνείδητα. Κανείς και καμιά δεν μπορεί να δεχτεί ότι δεν είναι σε θέση με το λόγο και τη στάση ζωής του να επηρρεάσει τα δρώμενα γύρω του.

Την ίδια στιγμή που ο απολιτικός δηλώνει περήφανος απολιτικός, ασκεί επάνω σου επιρροή, δηλ. σαφέστατα συμπεριφέρεται πολιτικά, και το επιχείρημά του αυτοκαταρρίπτεται.

Ας μη κοροιδευόμαστε όμως: αυτό που εννοεί, κατά βάθος, όποιος δηλώνει απολιτικός, είναι “μη μου ζητάτε ευθύνες για ό, τι συμβαίνει εκεί έξω, δεν είναι δική μου δουλειά”.
Έτσι, έχουμε φτάσει στο σημείο, η συμμετοχή στην κάλπη να θεωρείται, στην καλύτερη περίπτωση ως ανοησία και στη χειρότερη ως επιλήψιμη δραστηριότητα.
Αλλά ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τον μηχανισμό της κάλπης, που όλοι ξέρουμε τον αποθαρρυντικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί. Ας μιλήσουμε για την περιβόητη ελευθερία της έκφρασης, θεμέλιο της δημοκρατίας, πάνω στην οποία, κανονικά, θα πρέπει να βασίζεται και η “επιλογή” της αποχής απ’ την πολιτική.
Πρόκειται στ’ αλήθεια όμως για ελεύθερη επιλογή;
Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι το 2015 στην Ελλάδα, επί ημερών Αλέξη Τσίπρα, αν υποπέσεις στο ολίσθημα να εκφράσεις δημοσίως την προτίμησή σου για τον τάδε ή τον δείνα πολιτικό, στιγματίζεσαι ή ως ανόητος ή ως προπαγανδιστής.
Αντίθετα, όσοι απέχουν από το να πάρουν θέση, όσοι κοιτάζουν με μισό μάτι εκείνους που τολμάνε να κατέβουν στον πολιτικό στίβο, όσοι τσουβαλιάζουν τους πάντες, λέγοντας ότι είναι πουλημένοι, αυτοί είναι οι έξυπνοι, οι υπεράνω, οι μάγκες, εκείνοι που έχουν ψυλλιαστεί “τι παίζει” και δεν πέφτουν εύκολα θύματα κομματικής προπαγάνδας.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για θύματα ( αν όχι για θύτες ) της μεγαλύτερης προπαγάνδας που υπάρχει.

Της προπαγάνδας που υποστηρίζει ότι τίποτα δεν αλλάζει.
Ένα ρητό λέει ότι τα μυαλά είναι σαν τα αλεξίπτωτα: λειτουργούν καλύτερα όταν είναι ανοιχτά.
Σε μια εποχή, που οι φανατισμοί υποδαυλίζονται από τους “επαγγελματίες” του είδους και οι ταμπέλες τοποθετούνται αβέρτα, ο κάθε “νουνεχής” το βρίσκει φρονιμότερο να αποστασιοποιηθεί.

Έτσι, η ελευθερία της έκφρασης – και κατά συνέπεια της επιλογής – καταντά μια αφηρημένη έννοια.
Έτσι παρατηρείται το τρελό φαινόμενο της ομαδικής πτώσης με τα αλεξίπτωτα κλειστά.

Οι αλεξιπτωτιστές, ( που επί ημερών του κ. Τσίπρα θα μπορούσαμε να ονομάσουμε και Αλεξη -πτωτιστές ), έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Προσωρινά, βέβαια, μέχρι να συγκρουστούνε με το έδαφος.
Το να δηλώνεις “απολιτίκ”, είναι φανερά η πιο εύκολη, δελεαστική και ασφαλής επιλογή.
Το αστείο είναι ότι αυτού του είδους η στάση διαφημίζεται και ως επαναστατικότητα από πάνω, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για καραμπινάτη δειλία.

Τον καιρό που στην Ευρώπη οι πόλεμοι συνέβαιναν με τα όπλα, το σύστημα της ολιγαρχίας σου έριχνε το δόλωμα της “πατρίδος που κινδυνεύει” και της “εθνικής άμυνας και υπερηφάνειας”, για να σε πείσει να εξυπηρετήσεις τα συμφέροντά του και να στραφείς εναντίον του πολίτη αντίπαλης χώρας, που κι αυτουνού του άμοιρου, κάποια παρόμοια “πατάτα” περί ηρωϊσμού του είχαν σερβίρει.
Σήμερα, που οι ιδέες αυτές δεν έχουν μεγάλη πέραση, βρήκανε άλλο κόλπο: σου πετάνε το δόλωμα της επαναστατικότητας, που υποτίθεται, ότι συνιστά η αποχή από την πολιτική.
Το σύστημα της εξουσίας με τα παπαγαλάκια του σε δελεάζει να ευθυγραμμιστείς με τις επιταγές του. Σου αποσπά πονηρά και πατερναλιστικά τη σιωπή, σε αναγκάζει να κάνεις ευθανασία στην πολιτική σου άποψη ( αν έχεις ), πείθοντάς σε ότι το να παίρνεις θέση πάνω στα πολιτικά πράγματα είναι ντεμοντέ, ηλίθιο, άχρηστο, μάταιο, ύποπτο, διεστραμμένο, υποκινούμενο, διεφθαρμένο, αριστερό, δεξιό, φασιστικό, αριστεροδέξιο, δεξιοαριστερό, κ.λ.π. Σου επιτρέπει μόνο την στείρα και γενικόλογη αντίθεση προς πάσα πολιτική,  και ως αντάλλαγμα που υπήρξες καλό παιδί, σε δωροδοκεί με τον ελκυστικό τίτλο του…”κακού παιδιού” ( !!), του “αντεξουσιαστή”, του “επαναστάτη”, του φωτογενούς “Αντι” κ.λ.π.

Απ’ το πανέρι της πολιτικής αδράνειας διαλέγεις το πουκάμισο της ματαιοδοξίας που γουστάρεις.

Η δολοφονία της κριτικής σκέψης έχει συντελεσθεί. Η απενεργοποίηση της επανάστασης έχει χρώμα επαναστατικό.
Δεν είναι τρελό; Σκεφθείτε: αν όντως η στάση του απολιτικού συνιστούσε επανάσταση δεν θα έπρεπε να ενοχλεί την εξουσία; Δεν θα έπρεπε να κυνηγιούνται και να διώκονται όσοι την τηρούν;
Βλέπετε κάτι τέτοιο; Όλα κυλούν σαν πρώτα, “ρολόϊ”. Οι εξουσιαστές και εξουσιαστάκοι συνεχίζουν να κάνουν τη δουλίτσα τους, συνεχίζουν να κυβερνούν θεσπίζοντας νόμους παράλογους και άδικους, χωρίς να ενοχλούνται. Εις αντάλλαγμα έχουν το θράσσος να σου πετάνε κατάμουτρα το μπαγιάτικο ξεροκόμματο της επαναστατικότητας, που ούτε ως φαντασίωση δεν τρώγεται.
Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος. Και οι εξουσιάζοντες εμφανίζονται ως δημοκράτες και εσύ βαυκαλίζεσαι ότι κάνεις αντίσταση στην εξουσία. Όχι, δεν αντιστέκεσαι φίλε μου.

Γιατί, ως γνωστόν, επαναστάτης χωρίς θυσία δε γίνεται.
Και εν πάσει περιπτώσει, αν έχουμε αληθινή δημοκρατία κι όχι γιαλατζί, σε τι χρειάζεται η αντίσταση;
Αντίσταση στη δημοκρατία; Δεν στέκει. Από μαθηματικής άποψης, και πάλι χούντα βγαίνει.

Όμως η αποθάρρυνση, ο μηδενισμός και η στείρα άρνηση ότι η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει, δεν πρόκειται να εμποδίσουν την κατινιά, τον τραμπουκισμό, τη μπαμπεσιά, τον σταρχιδισμό, την υποκρισία, την αλαζονία και την πνευματική φτώχεια να υπερισχύουν σε θέσεις κλειδιά και να αποφασίζουν για μας – χωρίς εμάς.
Κάτι ακόμη: ακριβώς εξαιτίας της αποθάρρυνσης και του μηδενισμού, η Ελλάδα αλλάζει.
Μόνο που αλλάζει προς το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ.
Το καθήκον του ευσυνείδητου πολίτη είναι να βρίσκεται σε εγρήγορση και να έχει τις κεραίες του τεντωμένες ώστε να απορρίπτει τους σφετεριστές της δημοκρατίας, να αντιλαμβάνεται τα αληθινά δημοκρατικά μηνύματα και να τα αξιοποιεί. Να μην φοβάται να εκτεθεί, να βρει το θάρρος της γνώμης και να πνίξει το θράσσος της γνώμης, να καταπολεμήσει τα κομπλεξικά σύνδρομα τολμώντας να στηρίξει την αξία όπου και όταν τη συναντά, και όχι να είναι ο πρώτος που θα πριονίσει τα φτερά της, με το σκεπτικό “ καλά τα λέει, αλλά τα ίδια θα κάνει κι αυτός όταν ανέβει στην εξουσία”.
Έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, καταδικάζει τον εαυτό του και την κοινωνία σε μόνιμο καθεστώς φαυλότητας.

“Ήμουνα νιος και γέρασα” λένε πολλοί.
“Η Ελλάδα δεν αλλάζει ούτε σε 500 χρόνια” λέει “αυτός που ξέρει”.
( Συγνώμη μεσιέ, δηλαδή, αν είναι 550 σε χαλάει;)
Το μουλαρίσιο πείσμα με το οποίο υποστηρίζουν την παραπάνω άποψη οι καλοπροαίρετοι (;) μοιρολάτρες που μας περικυκλώνουν, με οδηγεί στο να σκεφτώ ότι θα πέσουν σε μαύρη μελαγχολία, αν τυχόν δεν επαληθευτούν οι προβλέψεις τους. Αναρωτιέμαι επίσης, αν η επιβεβαίωση της άποψής τους είναι, όλο κι όλο, ό,τι τους απέμεινε, ενώ η κατάρριψη της, πιθανόν να πρόδιδε ότι εγκατέλλειψαν τον αγώνα πολύ σύντομα (ή ακόμη χειρότερα, ότι παραδόθηκαν αμαχητί). ‘Η μήπως φοβούνται πως αργά ή γρήγορα η Ελλάδα θα αλλάξει, αλλά εκείνοι θα είναι πολύ γέροι ( ή α πολύ πεθαμένοι ) για να προλάβουν να το δουν, άρα ζηλεύουν τις νεότερες γενιές και γι’ αυτό υποσκάπτουν με μοχθηρία το μέλλον τους;
Το σίγουρο είναι ότι με τα μυαλά τους η Ελλάδα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ.
Ε, λοιπόν, λυπάμαι που θα σας στεναχωρήσω, κουρασμένα παλικάρια, όμως η Ελλάδα αλλάζει. Με μικρές αλλαγές, πιθανόν αόρατες ακόμη δια γυμνού – πολύ δε περισσότερο, δια κοντόφθαλμου οφθαλμού.

Η Ελλάδα αλλάζει, όπως η Γη γυρίζει.

Οι καλύτεροι στηλοβάτες της κόλασης ήταν ανέκαθεν όσοι διαφήμιζαν παραδείσους.
Οι κλέφτες του παρελθόντος έκλεψαν την αυτοεκτίμησή μας.
Οι κλέφτες του μέλλοντος δεν κερδίζουν τίποτα, εκτός από μία νοσηρή αυτοϊκανοποίηση που αντλούν από την ελπίδα ότι αυτοί που έρχονται θα πάθουν τα ίδια με εκείνους που φεύγουν.

Τους χαρίζουμε την πικρία. Όχι ομως και το δικαίωμα να μας πιπιλάνε το μυαλό ότι το μέλλον θα είναι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ καρμπόν του παρελθόντος.

ΕΠΙΤΡΕΨΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΓΝΩΜΗ.

Η Ελλάδα, ίσως δε γίνει ποτέ υπόδειγμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Οφείλει όμως και πρέπει, να γίνει κάτι καλύτερο από έναν κληρονομημένο εφιάλτη.Να απελευθερώσει το άξιο δυναμικό της, που τώρα σαπίζει πεταμένο σε κλειστοφοβικές, μίζερες επιλογές, να μη φοβηθεί να πιστέψει, να μη φοβηθεί να ελπίσει στον καλό της εαυτό, να αποδεχτεί τις λάθος επιλογές  ( κατανοώντας, όχι δίνοντας συγχωροχάρτι στους υπαίτιους ή ξεσπώντας οχλοκρατικά σε ένα-δύο εξ’ αυτών ) ως αναπόσπαστο κομμάτι της ωρίμανσής της.

Κυρίως, να διδαχτεί απ’ την ιστορία ότι το να ποτίζεις το παρόν με τα δηλητήρια του παρελθόντος, είναι πράξη ανεύθυνη, αποτρόπαια και θλιβερή, όπως, το να στερείς από ένα παιδί την παιδικότητά του ή από ένα λουλούδι το νερό και τον ήλιο.

Είναι τόσο ανόητο να ελπίζεις στον άνθρωπο; Αν το πιστεύετε, δικαίωμά σας.

Τουλάχιστον όμως, παραμερίστε, για να μη μας κρύβετε τον ήλιο…

Έξοδος διαφυγής

7 Jul

Κάποτε μου΄θελες ευρώ
και ζούσες με το δανεικό
τα έχωνες στις λουλουδούδες
γλεντοκοπούσες, extra large, με φίνες ξενυχτούδες.

“Βρε δε βαριέσαι αδερφέ
σιγά μην κλάψω κολλητέ
σιγά μη γίνω κακομοίρης
είμαι ένας εκσυγχρονιστής και της ΟΝΕ φακίρης”.

Τώρα γυρεύεις τη δραχμή
σαν παστρικιά σε παρακμή
και με τερτίπια της δεκάρας
να εξορκίσεις προσπαθείς την εθνική τρομάρας.

Με άμπρα -κατάμπρα δεν γυρνάνε
οι μέρες οι καλές ζητιάνε
κι αν μου έγινες εσωστρεφής
οι ποντικοί πάντα ζητούν, έξοδο διαφυγής.

Βλέπω ν’ αλλάζει ο καιρός
και να’ ρχονται τα πίσω μπρος
και στα μπαράκια της Ρωσίας
έλληνες να χορεύουνε τον χορό της κοιλίας.

“Τρομοκρατία”, μα θυμήσου,
το ίδιο λένε και οι εχθροί σου
ο πιο μεγάλος τρομοκράτης
είναι η φάρα σου αυτή, πασάς και χατζηαβάτης.

Μία ζωή στο βερεσέ
έγινες μόνιμος καημέ
απέκτησες δημόσια θέση
κι αυτήν καμία τράπεζα…δεν θα σου κατασχέσει.

Με άμπρα -κατάμπρα δε γυρνάνε
οι μέρες οι καλές ζητιάνε
κι αν στη δραχμή επιστραφείς
οι ποντικοί πάντα ζητούν, έξοδο διαφυγής.

Μπαταξής με άποψη

3 Jul

Κύριος, ηλικίας τρίτης
ευγενής κι όχι αλήτης
Γούσταρε τη γειτονιά μας
να μείνει ήθελε κοντά μας

Του άρεσε το διαμέρισμα
και είπε να το πιάσει.
Είδε το “ενοικιάζεται”
και έτρεξε να μη χάσει

Είχε τους τρόπους σοβαρούς
φιλούσε και τα χέρια
ήρθε με το λουλουδικό του
και το αρχαίο το ρητό του.

Αμέσως έκλεισε το σπίτι
κι αφού άντεχε το νοίκι
είπε “με παίρνει για γαμπρός
ίσως και για πρωθυπουργός”.

Τα’ ριξε στη νοικοκυρά
που είχε ανάγκη από λεφτά
μήπως και τη μαγνητίσει
και στο τζάμπα να καθίσει.

Για ιδέτε κάτι κύριοι
με Λάμδα κεφαλαίο
κάτι λαμόγια απίστευτα
που κάνουν τον ωραίο

Για ιδέτε κάτι κύριοι
με καθαρά κοστούμια
με σώβρακα ακάθαρτα
λιμοκοντο -λιγούρια

Η μπογιά του δεν περνούσε
(τα 70 ήδη πατούσε)
ξεκίνησε πολιορκία
σαν Ρωμαίος σε εφεδρία

Πάλευε σκληρά ο καημένος
στη γραβάτα του σφιγμένος
μέσα σε ακριβά κοστούμια
και με αρώματα καινούργια.

Στο τέλος απελπίστηκε
πώς χαρτωσιά δεν πιάνει
λύσσαξε κι αποφάσισε
τον…μπαταξή να κάνει.

Δεν πληρώνει, δεν πληρώνει
γιατί η Ελλάδα τον πληγώνει
και σήμερα να αφήνεις φέσι
είναι πολιτική θέση.

Για ιδέτε κάτι κύριοι
με Λάμδα κεφαλαίο
κάτι λαμόγια απίστευτα
που κάνουν τον ωραίο

Για ιδέτε κάτι κύριοι
με καθαρά κοστούμια
με σώβρακα ακάθαρτα
λιμοκοντο -λιγούρια

Καμώνονται τον εραστή
για πενταροδεκάρες
απλώνουνε τα δίχτυα τους
και ψαρεύουν σφαλιάρες

Οδός τρέλας No 2

3 Apr

__________ (2)

Ο γολγοθάς του…χωρίς μετρό  (προσοχή, ο τόνος στη λήγουσα )

Τι να γράψουμε, που να μην έχει ήδη γραφτεί. Ούτε για το πιο σύντομο ανέκδοτο πρόκειται ούτε για πρωταπριλιάτικο αστείο.  “Μετρό Θεσσαλονίκης”. Κάποιοι λένε ότι ότι πρόκειται για έργο.  Μήπως για  εφιάλτη; Πρωταγωνιστές: Οργανωμένα συμφέροντα (όνομα και μη χωριό ), Πόντιοι πιλάτοι, γραφειοκρατικά παράσιτα κ.λπ. Καμία σχέση με τη διαφημιζόμενη ταινία. Απλά, ο τίτλος της κολλάει ως πικρή ειρωνία, διότι ως γνωστόν, “στο σπίτι του κρεμασμένου”κ.λ.π.

__________

Η εκδίκηση του Θεσσαλονικέζου Εκεί που τελειώνει η ελπίδα...αρχίζει το χιούμορ. Ο ευφάνταστος μαγαζάτορας δεν το βάζει κάτω και, αν μη τι άλλο, βρήκε τον τρόπο να τραβήξει τα βλέμματα στη βιτρίνα του. Αναμφισβήτητα, η έμπνευσή του είναι "Όλα τα λεφτά"...

Η εκδίκηση του Θεσσαλονικέζου

Εκεί που τελειώνει η ελπίδα…αρχίζει το χιούμορ. Ο ευφάνταστος μαγαζάτορας δεν το βάζει κάτω, καταγγέλλει την κατάστασή του και, αν μη τι άλλο, βρίσκει τον τρόπο να τραβήξει τα βλέμματα στη βιτρίνα του. Οπωσδήποτε, μια ιδέα, “Όλα τα λεφτά”… 

__________

Να πιει κανείς ή να μην πιει;

Τρεις δεκαετίες μετά το “Τσοβόλα δώστα όλα”, βιώνουμε καρτερικά το  “Εφορία, παρ’ τα όλα”.  Στόχος: ο Έλληνας μικροιδιοκτήτης που κάποιοι αποφάσισαν να τον κάνουν είδος υπό εξαφάνιση. Παρά τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνονται για την δεινοπαθούσα μεσαία τάξη, δε θα μου κάνει εντύπωση αν σε λίγο δούμε ΕΝΦΙΑ ακόμη και στα παγκάκια…

Last

Ή είσαι αντιφασίστας ή δεν είσαι…

Η κυρία και ο ναύτης ( Travolti Da Un Insolito Destino Nell’ Azzurro Mare D’ Agosto )

15 Jan

της Μαίρης Στεφάνου

Ο έρωτας και το χρήμα κινούν τον κόσμο, υποστηρίζει μια παροιμία. Πρόκειται, δηλαδή για δυνάμεις παντοδύναμες, ενίοτε κτηνώδεις, όπως η σωματική ρώμη. Ο έρωτας με την έννοια της σεξουαλικής έλξης είναι δύναμη που προέρχεται από τη φύση. 

Το χρήμα είναι εφεύρεση της κοινωνίας για τη διευκόλυνση των συναλλαγών. Όμως, η κατοχή του σε ποσότητες συνιστά δύναμη τεχνητή, που τείνει να μεταφέρει τη φυσική – ζουγκλοειδή κατάσταση στην οργανωμένη κοινωνία, εφ’ όσον μεταβάλλεται σε δύναμη επικράτησης πάνω στους πιο αδύναμους δηλ. τους φτωχότερους. 

Κάθε μορφή δύναμης, ασκεί, έμμεσα ή άμεσα, βία. Η άσκηση βίας είναι ίδιον του πρωτογονισμού.Σε κάθε κοινωνία, τα άτομα εκείνα που ενδιαφέρονται πρωτίστως για την απόκτηση δύναμης και κυριαρχίας είναι πιο πρωτόγονα από τα υπόλοιπα ( ή εν πάσει περιπτώσει, λιγότερο εξελιγμένα ).images

Στην ταινία “Η κυρία και ο ναύτης”, η φραγκάτη κυρία που κάνει διακοπές στη μεσόγειο με γιωτ αντιπροσωπεύει την οικονομική δύναμη, τον άγριο καπιταλισμό που είναι πρωτόγονος, όπως και κάθε αδικία. Ο ναύτης είναι η ακατέργαστη εργατική δύναμη απ’ την οποία έχει ανάγκη ο καπιταλισμός για να ανθίσει. Η εργατική δύναμη έχει τη βάση της στη μυϊκή δύναμη, η κατοχή της οποίας είναι θέμα της φύσης, μ’ άλλα λόγια, συνιστά μια ακόμη αδικία, αφού άλλοι γεννιούνται σωματικά δυνατοί ( π.χ. άντρες ) και άλλοι λιγότερο ( γυναίκες). Η φύση λοιπόν είναι άδικη στο πώς κανονίζει τη σωματική διάπλαση, αφού κάνει τους άντρες πιο δυνατούς απ’ τις γυναίκες και άρα, καλύτερα αμειβόμενη εργατική δύναμη. Οι γυναίκες από την άλλη, αντιτάσσουν ως όπλα επιβίωσης, την ομορφιά, τη χάρη ή την μητρική στοργή. Οι παραδοσιακοί ρόλοι ενισχύουν τον τρόπο με τον οποίο διαχωρίζονται οι θέσεις εργασίας στην αγορά ( αντρικές -γυναικείες δουλειές ). Σε μία ανώτερη βαθμίδα, οι γεννημένοι έξυπνοι και από τα δύο φύλα μπορούν να ξεφύγουν από τη μοίρα του εργάτη ( καλοπληρωμένου ή κακοπληρωμένου ) και να προωθηθούν σε καλύτερες θέσεις. Όλα τα σωματικά ή πνευματικά χαρίσματα αντιπροσωπεύουν “αδικίες” της φύσης για τους υπόλοιπους που γεννήθηκαν λιγότερο δυνατοί, όμορφοι ή έξυπνοι. Ο καπιταλισμός, ως εκλεπτυσμένη μορφή της ζουγκλοειδής κατάστασης, δίνει μικρότερη έμφαση στα φυσικά χαρίσματα και περισσότερο στην καλλιέργεια στοιχείων επίκτητων ( πρωτοβουλία, τόλμη, εργατικότητα, αφοσίωση, μόρφωση,  μελέτη, οργανωτική και ηγετική ικανότητα, διορατικότητα, διπλωματία κλ.π ). Έτσι δίνει, φαινομενικά, ευκαιρίες σε όλους αδιακρίτως, με αποτέλεσμα ακόμη και οι λιγότερο προικισμένοι της φύσης, θεωρητικά να μπορούν να προοδεύσουν εφ’ σον διαθέτουν ένα συνδυασμό των παραπάνω ικανοτήτων. 

Πουθενά όμως δεν υπάρχει παρθενογένεση. Έτσι δεν υπάρχει ούτε στα οικονομικά συστήματα. Ο καπιταλισμός υπήρξε η εξέλιξη των δύο προηγούμενων οικονομικών συστημάτων, της φεουδαρχίας και του μερκαντιλισμού.

Ο κληρονομημένος πλούτος ( ο οποίος αρκετές φορές είχε αποκτηθεί με ύποπτα μέσα που, ως γνωστόν, αγιάζουν τον σκοπό ) επέτρεψε στα παλιά τζάκια των γαιοκτημόνων να παραμείνουν στην εξουσία με την προϋπόθεση ότι θα εκσυγχρονίζονταν. Έτσι, ο γιος του πρώην τσιφλικά άλλαξε επάγγελμα και έγινε βιομήχανος – καπιταλιστής, ωστόσο παρέμεινε πλούσιος. Και παρά το γεγονός ότι υπήρξαν ορισμένοι παλιοί άρχοντες που δεν τα κατάφεραν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες ενώ αντίστοιχα κάποιοι δαιμόνιοι και αδίστακτοι φτωχοδιάβολοι κατάφεραν να εξελιχθούν σε αφεντικά, για τη μεγάλη μάζα η ουσία παρέμενε η ίδια: όσοι ήταν παραδοσιακά πλούσιοι παρέμειναν πλούσιοι ( ή έγιναν πλουσιότεροι ) και όσοι ήταν φτωχοί, παρέμειναν φτωχοί ( ή έγιναν φτωχότεροι ). Απ’ αυτή την άποψη, η δικαιότερη κατανομή του πλούτου που υποσχέθηκε ο καπιταλισμός, αποδείχθηκε όνειρο θερινή νυκτός και κατά παράδοση, αμερικάνικο.

Οι νόμοι της αγοράς ευθυγραμμίστηκαν με τους νόμους της φύσης, ευνοώντας τους ήδη ευνοημένους. Στο μέσον αυτής της διελκυστίνδας, η μεσαία τάξη ακινητοποιήθηκε μπροστά στην τηλεόραση, ζώντας συντροφιά με ένα μόνιμο πανικό ότι αν μια μέρα ξεσπάσει κρίση θα βρεθεί να κάνει παρέα με τους πολύ φτωχούς.

Η ταινία “Η κυρία και ο ναύτης” γυρίστηκε το 1974. Τη δεκαετία του 70 ξεκίνησαν να δημιουργούνται σύμφωνα με τους οικονομολόγους τα λεγόμενα “λιμνάζοντα κεφάλαια”, μ’ άλλα λόγια το φαινόμενο της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Στην ταινία έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τη συνύπαρξη του ακραίου πλούτου και της απόλυτης εργασιακής σκλαβιάς, που ως γνωστόν, συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Η πλούσια αστή κάνει διακοπές με γιωτ, θέλει να επιστρέψει στη φύση. Ο καπιταλισμός έλκεται πάντα από τη φύση, είναι παρατηρημένο, τη θαυμάζει αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να την υποτάξει. Η κυρία διψάει για παρθένα νερά και παραλίες απάτητες. Εισβάλλει σε ερημιές χωρίς να αποχωριστεί τις ανέσεις, τα φανταχτερά ρούχα και κοσμήματα, τους εκλεκτούς φίλους και φυσικά τις μεγαλοαστικές συνήθειές της, όπως η χαρτοπαιξία. Στο αποκορύφωμα της αλαζονίας της, προκαλεί την τύχη της: αψηφά τον κίνδυνο και ζητά από το ναύτη να την οδηγήσει με τη μηχανοκίνητη βάρκα στα ανοιχτά της θάλασσας για να κολυμπήσει.

Ο ανεμοδαρμένος ναύτης πληρώνεται για να υπηρετεί τα γούστα της καπιταλίστριας κυρίας. Το βαθύ μίσος και η περιφρόνηση που νιώθει ο ένας για τον άλλο δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για την έλξη των αντιθέτων, που κατά βάθος είναι πολύ όμοιοι: είναι και οι δύο πρωτόγονοι, καθώς ο υπερβολικός πλούτος και η υπερβολική φτώχεια αποκτηνώνουν το ίδιο.

Έτσι όταν ο θεός της τεχνολογίας αποδεικνύεται ανεπαρκής – η μηχανή του πλεούμενου χαλάει – οι δυο τους ναυαγούν σε ένα ερημονήσι και εκεί οι ρόλοι αντιστρέφονται: η κυρία μεταβάλλεται σε σκλάβα του πρώην σκλάβου της. Η επιθυμία της για επιστροφή στη φύση εκπληρώνεται περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσε ποτέ να ζητήσει: ζει ως γυναίκα των σπηλαίων, υφίσταται κάθε είδους ταπείνωση από τον άντρα – αρχηγό προκειμένου να επιβιώσει και αναγκάζεται να τον αναγνωρίσει ως τον απόλυτο κυρίαρχο και αφεντικό.

Κι ωστόσο, πιάνει τον εαυτό της να βρίσκει αυτή η αντιστροφή των ρόλων αφάνταστα ερεθιστική.

Παρά το εκλεπτυσμένο λούστρο της, η κυρία ξέρει ελάχιστα τον εαυτό της. Είναι κατά βάθος μία γκροτέσκα, μια πρωτόγονη που ψάχνει εκείνον που μπορεί να της επιβληθεί, δηλ. τον πρωτόγονο άντρα που από τη φύση του είναι αδύνατον να ανεχτεί την ανωτερότητα της γυναίκας.

Ο ναύτης είναι ένας αυθεντικός εκπρόσωπος του είδους. Υπηρετεί την  κυρία του γιατί χρειάζεται τη δουλειά του αλλά από την αρχή μέχρι το τέλος παραμένει ακατέργαστος, ένα άγριο θηρίο, άθικτο από την επίδραση του πολιτισμού. Το να υποτάσσει τη γυναίκα είναι γι’ αυτόν κάτι το φυσικό ενώ το αντίθετο είναι ακατανόητο.

Αποτέλεσμα: Άγριο σεξ, ήτι το σεξ που κάνουν μόνον οι άγριοι. Η πάλη των τάξεων έχει και τα καλά της…

Ο έρωτας δεν είναι τίποτε άλλο από μία ακόμη επιθυμία για κατοχή. Κατοχή της σάρκας και της ψυχής του άλλου, η απόλυτη μορφή εξουσίας.

travolti-da-un-insolito-destino-1

Και οι δύο ξέρουν ότι δεν πρόκειται να κρατήσει, διότι δυστυχώς, ο πολιτισμός δε θα αργήσει να τους εντοπίσει. Ξέρουν ότι στον κόσμο που τους περιστοιχίζει, ο μόνος έρωτας που θεωρείται δικαιολογημένος είναι ο έρωτας για το χρήμα ενώ ο έρωτας ανάμεσα στα δύο φύλα, μόνο ως ναυάγιο μπορεί να εννοηθεί.

sweptaway03

Πράγματι, με την επιστροφή στον πολιτισμό, ο ναύτης χάνει τη δύναμή του, γίνεται όπως πριν ένας κοινός εργάτης. Σ’ αυτό τον κόσμο, μόνο με το χρήμα μπορεί να επικυρώσει την αρσενική του εξουσία. Σε μία απόπειρα να σώσει τον αυτοσεβασμό του  ( που θα ήταν γελοία αν δεν ήταν τραγική ) αγοράζει με τα λεφτά που του προσφέρει ο σύζυγος ως ανταμοιβή για τη σωτηρία της γυναίκας του, ένα δαχτυλίδι με ένα τεράστιο, κίτρινο (!) διαμάντι και το χαρίζει στην αγαπημένη του. Το ταπεινωμένο αρσενικό προσπαθεί να ξανακερδίσει το θηλυκό.

Φυσικά, ο σύζυγος αποδεικνύεται πιο δυνατός.

Ο ναύτης επιστρέφει με βαριά καρδιά στην αγκαλιά της γυναίκας του, μιας απλής, λαϊκής γυναίκας, που ξέρει να υποτάσσεται αδιαμαρτύρητα σε αρσενικά της παλιάς σχολής που… γαμάνε και δέρνουν.

Αν ο πολιτισμός σημαίνει να αντικαταθιστάς τα ρόπαλα και τις γροθιές με τις μετοχές, τα πολυτελή σπίτια και τεχνολογικά επιτεύγματα, τότε το μόνο που χωρίζει την σύγχρονη εποχή μας από την εποχή των σπηλαίων δεν είναι τίποτε άλλο από…ένα πλεούμενο που η μηχανή του χαλάει στη μέση του πελάγους. Από αυτή την άποψη, η επιστροφή στη φύση χάνει μονομιάς όλο το ρομαντικό της περιεχόμενο, εφ’ όσον αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος παραμένει κατά βάθος ένας άξεστος βάρβαρος που ουσιαστικά δεν έχει ποτέ αποκοπεί από την άγρια πλευρά της.

Οδός τρέλας Νο1

14 Jan

Κείμενα: Μαίρη Στεφάνου

Φωτο: Δημ. Σκλιβάνος

2Χ2 Όταν σου λείπουν τα "ψιλά"...κοίτα ψηλά.

2Χ2
Όταν σου λείπουν τα “ψιλά”…κοίτα ψηλά.

Οι τελευταίες μέρες της Πομπηϊας Τουτέστιν, αν δε σου κάτσει και τώρα, δε θα σου κάτσει ποτέ...

Οι τελευταίες μέρες της Πομπηϊας
Τουτέστιν, αν δε σου κάτσει και τώρα, δε θα σου κάτσει ποτέ…

Καλή (;) χρονιά

Καλή (;) χρονιά

Δύσκολοι καιροί για HARLEΥ Σίγουρα η "γόησσα" υηε φωτογραφίας δε θα φαντάστηκε ποτέ ότι θα ερχόταν μια μέρα που η ατίθαση φύση της θα βρίσκονταν αγκαλιά με ένα τρίκυκλο-καρότσι. Αυτά έχει η ζωή και ουδέν κακόν αμιγές καλού. Προσοχή: προτιμούνται οι έμπειροι αναβάτες.

Δύσκολοι καιροί για HARLEΥ
Σίγουρα η “γόησσα” της φωτογραφίας δε φαντάστηκε ποτέ ότι θα ερχόταν μια μέρα που η ατίθαση φύση της θα βρίσκονταν αγκαλιά με ένα τρίκυκλο-καρότσι. Αυτά έχει η ζωή και ουδέν κακόν αμιγές καλού. Προσοχή: προτιμούνται οι έμπειροι αναβάτες.

Το κελί 13 Με τέτοια κρίση,γίνεσαι προληπτικός, θες δε θες. Κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά 13 και καρτέρι...

Το κελί 13
Με τέτοια κρίση,γίνεσαι προληπτικός, θες δε θες. Κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά 13 και καρτέρι…

Ζορμπάς ή Χίτλερ;

26 May

Σύμφωνα με τη θεωρία του φιλόσοφου Μάο ντε Γιούνγκ που κατοικεί στο μυαλό της υπογράφοντος, οι άνθρωποι δε χωρίζονται σε πλούσιους και φτωχούς, σε βόρειους και νότιους σε μορφωμένους και αμόρφωτους σε κιθαρίστες και ντράμερ, αλλά σε Ζορμπάδες και Χίτλερ.
Ο Μάο ντε Γιουνγκ πιστεύει ότι κάθε άνθρωπος τρέφει μέσα του ένα Ζορμπά και ένα Χίτλερ. Το τι θα γίνει απ’ τα δύο, δεν εξαρτάται απ’ το ζώδιό του, αλλά από την οικονομική συγκυρία και από το ταλέντο του…

ceb4ceb9cebacf84ceaccf84cebfcf81ceb1cf82-4
Ο Ζορμπάς σκέφτεται, «όσα πάνε κι όσα έρθουν». Έχει επίγνωση ότι είναι θνητός και ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μοίρα του. Οπότε δεν σκοτίζεται. Επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, ξανά και ξανά. Ο Ζορμπάς δε μαθαίνει ποτέ.

Ο Χίτλερ σιχαίνεται τη θνητότητά του, σιχαίνεται τα ελαττώματά του. Για να λυτρωθεί από το αίσθημα της γήϊνης κατωτερότητας του εργαλειοποιεί την νιτσεϊκή φιλοσοφία περί υπερανθρώπου, την μετατρέπει σε κοσμοθεωρία και την θέτει στην υπηρεσία ενός κόμματος, ενός μεγάλου Ραϊχ ή ενός μεγάλου «εγώ».

Ο Ζορμπάς είναι μια φιγούρα τραγική. Η τραγικότητά του έγκειται στο γεγονός ότι ζει χωρίς να περιμένει τίποτα από κανέναν . Για τον Ζορμπά δεν ισχύει το «Όσο ζω ελπίζω», αλλά το «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερα σκλαβωμένος στο τσιγάρο, το ποτό και τα υπόλοιπα 623 πάθη μου».

Ο Χίτλερ είναι υγιεινιστής, δεν πίνει, δεν καπνίζει, έχει αντικαταστήσει τα καθημερινά πάθη του με την παθιασμένη, απαρέγκλιτη αφοσίωση στον στόχο.

Ο Ζορμπάς είναι φτιαγμένος από χώμα. Αλητήριος, ψεύτης, κλέφτης, καιροσκόπος, αεριτζής, καταφερτζής, γυναικάς, φαγάς, πότης, αδιόρθωτος: έχει αναγορεύσει τις αδυναμίες του σε αρετές.

Ο Χίτλερ είναι γνήσιος τυχοδιώκτης και ταυτόχρονα ιδεαλιστής. Πιστεύει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Έτσι δε διστάζει από άνθρωπος να γίνει απάνθρωπος. Κι όλα αυτά, για το καλό της ανθρωπότητας- αυτής βεβαίως, που αξίζει να λογαριάζεται ως τέτοια.
Ο Χίτλερ θέτει πειθαρχημένα στόχους, αισθάνεται μέσα του το κάλεσμα του ηγέτη που ήρθε στον κόσμο με ιερή αποστολή να σώσει και να αναμορφώσει τις εξαθλιωμένες μάζες. Θέλει να εμπνεύσει, να γίνει πρότυπο και παράδειγμα, βοσκός της αγέλης, γκαουλάϊτερ, καγκελάριος, φύρερ.

Ο Ζορμπάς δε γουστάρει τους ηγέτες. Είχε τόσους πολλούς, που πείστηκε για τη διακοσμητική τους αξία. Ο Ζορμπάς αναγνωρίζει ένα αφεντικό: τον εαυτό του. Αφήνει τους ηγέτες του να κάνουν ό, τι θέλουν, αλλά κι εκείνος κάνει του κεφαλιού του.
Ο Ζορμπάς ως παιδί διασκεδάσει πετροβολώντας αδέσποτα ή πιάνοντας βατράχια τα οποία βάζει στην καρέκλα του δασκάλου.
Ο Χίτλερ – παιδί αφαιρεί τα φτερά από τα έντομα για να μελετήσει τη συμπεριφορά τους.

Ο Χίτλερ είναι συνειδητοποιημένος αντισημιτιστής.
Ο Ζορμπας είναι απενοχοποιημένος ρατσιστής.Πιστεύει ακράδαντα στην ανωτερότητα των αρχαίων προγόνων του και ζει με τη μεγάλη ιδέα…για τον εαυτό του.
Ο Χίτλερ είναι αυταρχικός νάρκισσος. Ενδιαφέρεται να φτιάξει τον «Άνθρωπο», γι’ αυτό και μπαίνει στον κόπο να σκοτώσει τόσους πολλούς.Έχει προχωρήσει από τον μικροαστικό μεγαλοϊδεατισμό του σε ένα μαζικό σχέδιο εξολόθρευσης των «κατώτερων» που μολύνουν τους «καθαρούς». Ο Χίτλερ θεωρητικοποιεί τη δολοφονία και της δίνει ιδεολογικό υπόβαθρο. Είναι ένας αδίστακτος, μηχανοποιημένος εγκέφαλος, μια πολεμική μηχανή.
Δεν είναι απάνθρωπος επειδή είναι μισάνθρωπος. Είναι απάνθρωπος επειδή δεν βλέπει καν τους ανθρώπους. Τα θύματά του είναι απλά νούμερα πάνω σε ένα χαρτί, ονόματα σε μια λίστα που πρέπει να εξοντωθούν.
Ο Ζορμπάς είναι ένας εν δυνάμει βάρβαρος, που μπορεί να σκοτώσει επειδή δεν έχει να φάει ή επειδή του έθιξαν την τιμή του. Ωστόσο, διαθέτει έλεος. Είναι εγωϊστής, αλλά όχι τόσο εγωϊστής ώστε να ασχολείται με το θάνατο των άλλων. Τον ενδιαφέρει να ζήσει ο ίδιος. Ο θάνατος των άλλων τον ενδιαφέρει, μόνο στο βαθμό που οι άλλοι απειλούν αυτό που εκείνος θεωρεί δικό του.

Ο Ζορμπάς σπάνια πηγαίνει φυλακή για τις παρανομίες του. Και έτσι, ατιμώρητος, στερείται της δυνατότητας να γράψει φιλόδοξα πονήματα όπως «Ο Αγών» μου.

O Χίτλερ έχει προγραμματίσει τα πάντα,ακόμη και το θάνατό του.

Ο Ζορμπάς δε διευκολύνει το νεκροθάφτη, από καθαρό, μουλαρίσιο πείσμα. Δεν είναι Άμλετ που μετεωρίζεται πάνω από το ερώτημα, «να ζει κανείς ή να μη ζει;» Δεν είναι ένας Κάφκα ή ένας Καρυωτάκης που σηκώνει στους ώμους του το βαρύ φορτίο της ύπαρξης και στο τέλος δίνει τέρμα στη ζωή του από αηδία ή από αίσθημα αποτυχίας. Ο Ζορμπάς εκδικείται τη μοίρα, μεταθέτοντας χωρίς ενοχές τις ευθύνες σε κάποιον άλλο ή μετατρέποντας το βάσανό του σε «νταλγκά», παράνομο παρκάρισμα, σάτιρα, φοροδιαφυγή και «ψήφο αγανάκτισης».
Ο Ζορμπάς δεν είναι συμπατριώτης. Είναι συνφάμελος ή συνδαιτημόνας στο ίδιο τραπέζι. Συμπατριώτης γίνεται μόνον όταν έχει να αντιμετωπίσει τον ορατό κίνδυνο από έναν αδίστακτο σκακιστή του κόσμου, έναν Χίτλερ.

Αλεξάνδρα Κορντέ

Περιμένοντας την ανάπτυξη

10 Jan

skeleton (2) Ο περιπτεράς της γειτονιάς μου ειναι Ρώσος, που εδώ και πολλά χρόνια ζει στην Ελλάδα. Μαζί με τη γυναίκα τοκαι το γιό του κρατάνε το περίπτερο, δουλεύοντας 24 ώρες το 24ωρο.

Όποτε περνάω, είναι διαρκώς φυτιλιασμένος. Προχθές τον πέτυχα πάλι να βρίζει θεούς και δαίμονες. Αφορμή, η ανάληψη της προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ελλάδα.
-Άκου να δεις τι είπε ΤΟ άνθρωπο! Άφρισε.
-Ποιος;
– Σαμαρά ντε! Ελλάδα είπε, ντεν είναι χώρα φτωχή. Ελλάδα είναι χώρα σε…ανάπνιξη! Ανάπνιξη!

Με έπιασαν τα γέλια. Άκου, ανά-πνιξη!

Χωρίς να το θέλει, ο άνθρωπος με τα σπασμένα ελληνικά του, είπε μια μεγάλη αλήθεια.

Κοιτάζοντας γύρω μου, συναντώ παντού την ίδια εικόνα: άνθρωποι που δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν ελπίζουν τίποτα, όμως δεν είναι ελεύθεροι.

Waiting_by_EltonFernandes Περιμένοντας τι λύση να πέσει απ’ τον ουρανό, ο σκλάβος αφήνεται στο Θεό. Μαθημένος να ζει για το παρόν, χωρίς ποτέ να έχει μεγάλες προσδοκίες απ’ το μέλλον, ενδίδει ταυτόχρονα στον διάβολο. Επειδή δεν μπορεί να περιμένει, δεν έχει την πίστη να επενδύσει στο καλό. Το κακό του φαίνεται πιο εύκολο, πιο δοκιμασμένο – ένα και στο χέρι.
Αποτέλεσμα: η κουλτούρα της αρπαχτής, που έφερε τον τόπο σ’ αυτή την άθλια κατάσταση, δε λέει να ξεκουμπιστεί.

Αφορισμοί, θα μου πεις.

Οι νεοέλληνες δε δουλεύουν; Οι απόψεις διίστανται. Κάποιοι λένε ότι είμαστε τεμπέληδες, κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι είμαστε από τους σκληρότερα εργαζόμενους λαούς στην Ευρώπη.
Οι έλληνες δουλεύουμε όπως οι έμισθοι σκλάβοι. Κατά παραγγελία, οπουδήποτε το χρήμα είναι σίγουρο, “ένα και στο χέρι”. Ο,τιδήποτε άλλο, αντιμετωπίζεται ως ρομαντισμός ή χάσιμο χρόνο. Mοιρολάτρες, ευκαιριατζήδες, τζογαδόροι, κυνηγοί του στοιχήματος και του Λόττο, αφήνουμε στα αζήτητα το άξιο ανθρώπινο δυναμικό μας. Αλλά κι αυτό το θλιβερό γεγονός, μάθαμε να το ξορκίζουμε χωρίς ενοχές, σαν αναπόφευκτη πραγματικότητα, σαν πεπρωμένο. Πείσαμε τον εαυτό μας ότι όλοι οι άξιοι διαπρέπουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο εξωτερικό, οπότε γιατί να ασχοληθούμε; Αυτό γινόταν πάντοτε, αυτό ας γίνει και τώρα.

Αλλά κι εδώ υπάρχει παρεξήγηση. Κατά καιρούς, γράφονται δακρύβρεχτα κατεβατά για το γεγονός ότι η Ελλάδα διώχνει τους άξιους, βλέπε, πτυχιούχους και επιστήμονες. Λες, και μόνο ο γιατρός ή ο μηχανικός είναι άξιοι.

Πάνω απ’ όλα, η Ελλάδα έδιωχνε και διώχνει τη σπάνια εκείνη ποιότητα ανθρώπου που δεν ξεπουλιέται για το χρήμα και την εξουσία. Το δυστύχημα είναι, ότι αυτή η ποιότητα ανθρώπου, δηλ. του μη δούλου, σήμερα πλέον διώκεται σχεδόν από παντού. Ωστόσο, δεν είναι ανάγκη να δεχτούμε το γεγονός ως κάρμα.

Στη χώρα μας περιμένουμε να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Κι όσο περιμένουμε, τόσο η κατάσταση ολισθαίνει προς το “τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα”.

Η μόνη μέθοδος ανάπτυξης της οικονομίας που βρίσκει εφαρμογή λέγεται ” ανοίγω γυράδικο με τον γαμπρό μου” και παίρνω στη δουλειά τον ανηψιό, τον μπατζανάκη ή τον κουμπάρο μου, ακόμη κι αν συμβαίνει να είναι λαμόγιο ( ή μάλλον, ειδικά, αν είναι λαμόγιο). Ύστερα, κάποια ωραία πρωϊα, ανοίγει μια αλυσίδα με φτηνό καφέ και αρτοσκευάσματα, πιάνει τη διπλανή γωνία και όλη την πελατεία. Μέχρι να πεις κίμινο, μας βάζει λουκέτο, τίμιους και λαμόγια, οικογενειακώς. Μήπως είναι σαν να προσπαθεί να τα βάλει ένα κουνούπι με έναν ελέφαντα;

Κι όμως, το κουνούπι προσπαθεί απελπισμένα.

Οικογενειακές επιχειρήσεις παλεύουν να επιβιώσουν καταθέτοντας την προσωπική εργασία των μελών τους. Αρκεί αυτό για να μιλήσουμε για ανάπτυξη; Και ποιο το κόστος που πληρώνουν τα παιδιά, που απαρνούνται τις κλίσεις και τα όνειρά τους; Ποιο το κόστος για τη γυναίκα που ανέχεται το κέρατο επειδή δεν έχει που να πάει; Ποιο το κόστος για τον άνδρα που επωμίζεται όλα τα βάρη; Ποιο το κόστος για το ανδρόγυνο που στεγνό από συναισθήματα μένει ενωμένο μόνο “για τα παιδιά” ή από ανάγκη; Πιο το κόστος για τους συγγενείς που μισιούνται θανάσιμα με αντικείμενο πάντα τα περιουσιακά, σπίτια και οικόπεδα που όλο και περισσότερο χάνουν την αξία τους;
Εν έτη 2014, το αποκορύφωμα της απελπισίας στην Ελλάδα, είναι να μετατρέπεται ξανά η οικογένεια στην πιο κερδοφόρο επιχείρηση, η κοινωνία συνολικά να οπισθοχωρεί στην καθυστέρηση, και όλη αυτή η παρακμή να σκεπάζεται με τον φερετζέ τη παράδοσης. Ξεχασμένες θεωρίες διαχωρισμού των φύλων ξαναβγαίνουν απ’ το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η νέα γενιά που επιμορφώνεται με φόντο τα βαριά βελούδα της αυλής του Σουλεϊμάν, είναι ήδη παλιά.Iznogoud_3

Το ομαδικό πνεύμα εξαφανισμένο απ’ οπουδήποτε αλλού, εντοπίζεται μόνο μέσα στη δακρύβρεχτη πραγματικότητα των δεσμών αίματος, με τη μορφή δολοπλοκιών, ανίερων συμμαχιών και συχνής αλλαγής στρατοπέδων ανάλογα με τα συμφέροντα της στιγμής.

Οποιαδήποτε άλλη πρόταση για το μέλλον, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, αμφιβολία, αίσθημα ρίσκου, ως ανέφικτη ουτοπία, ως χίμμαιρα.

Ο σκλάβος πιστεύει μόνο στο παρόν. Το μέλλον του είναι μια συρραφή από στιγμές. Ζει για το σήμερα χωρίς να κάνει μακρόπνοα σχέδια. Την ίδια στιγμή αυταπατάται ότι είναι ελεύθερος. Στην πραγματικότητα, είναι υποβασμένος σε μια κατάσταση χειρότερη απ’ του ζώου. Γιατί σε αντίθεση αντίθεση με το ζώο, ο άνθρωπος έχει την ιδιότητα να συνειδητοποιεί το βάρος των αλυσίδων του και να καταλαβαίνει ότι η αναγκαστική επιλογή δεν είναι ελευθερία αλλά εξαθλίωση.

Εδώ και χρόνια μέσα μου, πάνε κι έρχονται μερικά βασανιστικά ερωτήματα:

Γιατί αυτή η ρημάδα η οικονομία μας δεν έχει ποτέ μία;
Γιατί οι δυστυχισμένοι αγαπούν τόσο πολύ τη δυστυχία τους;
Πότε ο πνιγμένος θα πάψει να πιάνεται απ’ τα μαλλιά του;
Πότε η Κατερίνα θα πάψει να σκέφτεται σαν κατίνα;
Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά;
Πότε η…”ανάπνιξη” θα γίνει επιτέλους ανάπτυξη;

Μαίρη Στεφάνου

Η αβάσταχτη μονιμότητα του είναι

23 Apr

Για γίνεις ήρωας στην Ελλάδα, πρέπει να συντρέχει μία από τις παρακάτω προϋποθέσεις:
ή να είσαι διάσημος τραγουδιστής ή να είσαι διάσημος ποδοσφαιριστής ή να δηλώνεις αριστερός με αντιστασιακό παρελθόν.

Στα μέσα της δεκαετίας του 90, η τηλεοπτική βιομηχανία ηρωοποίησης άρχισε να ψαρεύει είδωλα από τη δεξαμενή των ταπεινών και καταφρονεμένων. Η χρυσή εποχή των ριάλιτι έδειχνε…τα χρυσά της δόντια.
Τα «σαβουρο-σόου» χτύπησαν υψηλά νούμερα αδιακρισίας, επενδύοντας πάνω στο φράγκεστάϊν κατασκεύασμα του σταρ –λούμπεν.
Στο όνομα της ανθρωπιάς, το ρεάλ παραγκωνίστηκε για χάρη του τηλεοπτικότερου σουρεάλ. Οι εισπράξεις επιτεύχθηκαν, ο άθλιος έγινε διάσημος, ο χαμένος από το χρηματιστήριο πείστηκε ότι υπάρχουν και χειρότερα και συνέχισε…να φτωχαίνει.

Στον αντίποδα της συντέλειας, ο αντιστασιακός κομαντάντε Χοσέ Γκεβάρ Λα Παρταόλα ζούσε στη βίλα του με τα 45 δωμάτια και τις τρεις πισίνες, όπου καθημερινά, καθισμένος στο γραφείο του, έγραφε με το δεξί του χέρι τα απομνημονεύματά του, «Ο αριστερός αγώνας μου».
Όλοι ξέρουμε ότι, είναι πολύ σπάνιο να συναντήσεις κάποιον που να είναι φτωχός και αριστερός- εν ζωή. Ακόμη σπανιότερο, είναι να συναντήσεις κάποιον που να είναι πλούσιος και αριστερός.

Εκτός, κι αν ζεις στην Ελλάδα.

Σ’ αυτή τη μαγική χώρα συμβαίνουν τα εξής περίεργα:

Α.Η οικονομική επιφάνεια, ποτέ δεν λειτούργησε ανασταλτικά στο να μπορεί να δηλώνει κάποιος αριστερός.
Β. Η συχνή επανάληψη των λέξεων «λαός», «διαμαρτυρία», «δίκαιο», «εργαζόμενοι» και «αγώνας», φαίνεται ότι είναι ικανή να μεταμορφώσει κάποιον…σε αριστερό.

Ο Χοσέ Γκεβάρ Λα Παρταόλα διέθετε τη γονίδιο του αντάρτη και την αύρα του κοσμοπολίτη, κουβαλούσε τον αέρα του πεζοδρομίου και τη φινέτσα τη σαλονιού, εκείνο το μαγικό «κάτι» που έστρωνε το δρόμο για μία λαμπρή πολιτική καριέρα.
Ήταν το ηγετικό παράστημα; Η ανεμοδαρμένη κώμη; Οι αντισυστημικές παραισθήσεις που τροφοδοτεί ο ανοιχτοπουκάμισος εαυτός; Ή το κομπολόϊ στο χέρι;

Ας μην το ψάξουμε περαιτέρω, δε χρειάζεται. Τα μυστήρια όταν τα ανακαλύπτεις, παύουν να είναι μυστήρια.

Ας πούμε ότι απλά, ο Χοσέ ήταν ένας γόης. Ας πούμε ότι απλά, το πήρε λίγο επάνω του. Κι ας πούμε ότι απλά, πάνω στο ξαναζεσταμένο πάθος της νιοστής πορείας για τις συλλογικές συμβάσεις, παρασυρόταν και έλεγε σε όλες τα ίδια:
«Κάνε εσύ τα χαρτιά σου κι εδώ είμαι εγώ.»
Φυσικά, οι εχθροί του δεν έχαναν ευκαιρία για να τον υπονομεύσουν, αλλά όλες τους οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό.
Φερόταν με αγένεια στους πολίτες; Μα ήταν επειδή οι υπηρεσίες είχαν ελλείψεις και δεν ήταν επαρκώς στελεχωμένες.
“Λαδώνονταν”; Μα, ήταν επειδή ο μισθός του δεν έφτανε ούτε για φρου-φρου και αρώματα.
Δεν πατούσε στη δουλειά; Μα ήταν επειδή η εργασία του δεν του προσέφερε καμία δημιουργική πρόκληση.
Έκλεινε τους δρόμους κάθε τρεις και λίγο, προκειμένου να μην απωλεσθεί ο παράδεισος του κομματικού βολέματος;
Μα…πού τρέχει να μόνος του για τσίπουρα;

Ο Χοσέ Γκεβάρ Λα Παρταόλα είχε καταφέρει να νικήσει ακόμη και τον ίδιο το διάβολο. Ακόμα κι έτσι όμως, δεν ήταν ικανοποιημένος. Γεμάτος πικρίες από την παράταξή του, αλλά πιο «σοφός», έβρισκε κάποια παρηγοριά στο να διηγείται στην ομήγυρη που τον λιβάνιζε, ότι υπήρξε κάποτε αριστερός ( πλην τίμιος ).
Τα λάθη, τα πάθη, οι πλάνες, οι μεταστροφές αναλύονταν με ώριμο βλέμμα σε ένα έπος που μπροστά του ωχριούσε ακόμη και εκείνο του Γκιλγκαμές.

Διότι, η χαμένη αριστεροσύνη μοιάζει πολύ με τη χαμένη παρθενιά.
Άπαξ και συμβεί, το θύμα αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί, λέγοντας «ξεγελάστηκα, εξαπατήθηκα, δεν ήξερα τι έκανα» ή να καταφύγει μια και καλή στην…παρθενοραφή.

Η ψυχή του πολίτη σφίγγονταν, περισσότερο κι απ’ όταν παρακολουθούσε το δράμα της φτωχής Μαρίας στη δημοφιλή σαπουνόπερα, «Και οι πλούσιοι κλαίνε».
Χαμένος μέσα στις ιδεολογικές παραισθήσεις του, ο θλιμμένος Χοσέ δεν μπορούσε να δει τη θλιμμένη πραγματικότητα:
Η εξουσία του είχε φάει πλέον τα ψωμιά της και σύντομα θα περνούσε σε άλλα, πιο επιδέξια νύχια.
Ο Ραούλ Κάρλο Τιποτέζ αριστερός γιάπης του χρηματιστηρίου, δεν πίστευε σε τίποτα, δεν ήλπιζε σε τίποτα, δεν συγκινούνταν από σοσιαλιστικά ηλιοβασιλέματα. Ήταν αδίστακτος καριερίστας, πολιτικός χαρτοκλέφτης και αριστερός καπιταλιστής της γνωστής σχολής «Απάτσι». Τον ενδιέφερε μόνο η τεχνική και το άμεσο όφελος: το πώς θα χρησιμοποιήσει τους άλλους για να κυριαρχήσει.
Ο παραμερισμός του αποχαυνωμένου Χοσέ ήταν υπόθεση ρουτίνας. Ο Ραούλ Κάρλο Τιποτέζ, κυνικός, ευέλικτος, άφησε κατά μέρος την αντίσταση της πεντάρας και εγκατέστησε την ταμειακή.
Ο σοσιαλισμός από θρησκεία έγινε μπίζνα και ο Τιποτέζ για μια χούφτα νεκρές συνειδήσεις, μοίραζε θέσεις και επιδοτήσεις.
Το άδειο μέλλον αντικαστάθηκε από το ύποπτο παρελθόν και το παρόν από το…πρώτο τραπέζι σε σκυλάδικο.
Η αδικία, ως παγιωμένη καθημερινότητα, αντισταθμίστηκε από το νεοπλουτίστικο lifestyle – που λειτούργησε ως χρυσωμένο χάπι για την πτώχευση της κοινωνίας στο σύνολό της και ως ξέπλυμα τύψεων για τον χυδαίο πλούτο σε ατομικό επίπεδο.
Κυριάρχησε η ιδιόρρυθμη τάση, σύμφωνα με την οποία το θηριώδες 4Χ4, τα καψουροξημερώματα, και οι πορείες για τα εργασιακά δικαιώματα ταιριάζουν αισθητικά μεταξύ τους.
Το εμπόριο θέσεων και προνομίων, επεκτάθηκε μέχρι το κούρσεμα των λέξεων «αγώνας», «δικαιώματα» και «εργαζόμενοι», που απομυζημένες, απέμειναν, κενές περιεχομένου, σκέτες φλούδες.

Στο πρόσωπό του αριστερού αντι-ήρωα που είχε μηδενίσει τα πάντα, ο κάθε κακομοίρης μπορούσε να ταυτιστεί, να ελπίσει, ότι μια μέρα μπορεί κι αυτός, αν είναι κακό παιδί ( ή καλύτερα, «δικό μας παιδί») «να νικήσει το σύστημα» …να γίνει ένας «δημοσιομουτσάτσο» και να βολευτεί πάνω στο γαϊδουράκι της μονιμότητας.

Ο αμοραλιστικός σοσιαλισμός με τη διπλή ηθική του, πέτυχε την περάτωση της τέλειας, ουτοπικής συγχώνευσης όλων των ελαφρυντικών του φιλοτομαρισμού στο πρόσωπο του δημοσίου υπαλλήλου:
αδικημένος και προνομιούχος, εργαζόμενος και αργόσχολος, καταπιεσμένος και καταπιεστής, εξουσιαστής και αντεξουσιαστής, κόντρα στο κατεστημένο και κατεστημένο της κόντρας,εξεργεμένος και βολεμένος, υπάλληλος και αφεντικό, Ιούδας και Χρηστός.
Εργαζόμενος ( εν ελλείψει εργαζόμενων ) και Ήρωας ( εν ελλείψει ηρώων ).

Ιδιότητα αντιφατική, αλληλοαναιρούμενη, μηδενιστική.
Ιδανικό και απωθημένο, πόθος και ανάθεμα, τοτέμ και ταμπού.

Η ίδια η ιερή αγελάδα του συστήματος.

Σ’ αυτό το σύστημα δεν υπάρχει χώρος για ουσιαστική θέση, άρα ούτε και για αντίθεση.
Υπάρχει μόνο ο δημόσιος υπάλληλος.

Το τέλειο «τίποτα», που αναπαράγει τον εαυτό του. Και έχει αναχθεί στο παν.

Όταν οι ουτοπίες πραγματοποιούνται επιλεκτικά, τότε η επιλογή γίνεται μία ουτοπική πραγματικότητα.

Μαίρη Στεφάνου

Ο ήρωας των αθλίων

1 Apr

Η επανάσταση ως μόδα και προϊόν κατανάλωσης για διανοούμενες ελίτ, αμέτοχες στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, ελάχιστα σχετίζεται με την αντίληψη περί πραγματικότητας των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων, που δεν συμμερίζονται τον ίδιο ενθουσιασμό για τις ιδέες του πρίγκιπα Κροπότκιν, αλλά, αντίθετα, δείχνουν να πιστεύουν περισσότερο στη θεωρία “homo homini lupus.”

H αδυναμία αντιμετώπισης της ανεργίας καλλιεργεί ανάμεσα στους πολίτες επικίνδυνες τιμωρητικές τάσεις, υστερισμούς πρώην χαλίφηδων, που κάτω από την πίεση της συρρίκνωσης των εισοδημάτων τους, τείνουν να μεταθέτουν την οργή τους προς τις ακόμη λιγότερο προνομιούχες ομάδες.

Σύμπτωμα της παραπάνω νόσου, είναι και η απόπειρα να ντυθούν οι διάφορες μορφές τσαμπουκά με το ευγενές πέπλο της εξέγερσης. Κι εκεί που, μέχρι χθες, μιλούσαμε για τους επαναστάτες του καναπέ, ξαφνικά, γεμίσαμε από «οργίλους» και ήρωες για κάθε πολιτικό γούστο.

«Όταν το έγκλημα φοράει τη λεοντή της αθωότητας σε μια περίεργη αντιστροφή ρόλων, η αθωότητα είναι εκείνη που πρέπει να δώσει εξηγήσεις», γράφει ο Καμύ στον Επαναστατημένο Άνθρωπο.

Στις σκοτεινές μέρες που ζούμε, ο θιγμένος εγωισμός κάνει ταμείο ως ηρωισμός. Αναμενόμενο.
Θα ήταν κουτό να πιστέψουμε ότι η κληρονομιά της «δε βαριέσαι» κουλτούρας, που κατέστησε το μείγμα ναρκισσισμός- επίδειξη- αποστασιοποίηση ως τη νέα μαγκιά, θα ήταν δυνατό να γεννήσει ήρωες.

Continue reading

Ανασκαφές στη ρινική κοιλότητα

11 Mar

Η λέξη «κόσμος» είναι αρχαία ελληνική και σημαίνει κόσμημα, στολίδι.
Ο κόσμος, σύμφωνα με τoν Ησίοδο, προήλθε μέσα από το χάος.
Το «χάος» είναι επίσης αρχαία ελληνική λέξη.

Η λέξη «φρενοκομείο» είναι νεότερη και έχει χρησιμοποιηθεί συχνά για να περιγραφεί το χάος της ελληνικής καθημερινότητας – ασθένεια που ωστόσο αποδεικνύεται ανθεκτική στο χρόνο.
Δεν είναι περίεργο λοιπόν, που ορισμένοι βρίσκουν το κάτω κόσμο πολύ πιο ενδιαφέροντα απ’ ότι τον άνω, προς μεγάλη χαρά αρχαιολόγων, γεωλόγων, εκσκαφέων, συγγραφέων βιβλίων μυστηρίου, εργολάβων κηδειών, αλλά και άλλων ειδικών στο…φτυάρι.

Continue reading

Τα μπατιριμά

26 Feb

Charlie Chaplin
Καταζητείται ο Πάολο Κοέλιο.
Ο ευρών δεν αμειφθήσεται.

Τι θέλατε αφέντες μου άνεργο να μ’ αφήσετε;

Το λοιπόν, σφάξε με αγά μου,
να ακούς τα πινελίκια μου και τα μπατηρ-ιμά μου.

Από πού ν’ αρχίσω;

Φτώχεια κατηραμένη…porca miseria το λένε οι ιταλιάνοι…
« Μη με περνάς κυρία μου» που λένε κι οι ζητιάνοι…
Τόσες γλώσσες που έμαθα, τι θα τις κάνω; Γαλλικά, λοντρεζικά, τεντζερεδικά* και πιάνο;

Μάλιστα…δεν ήξερα να μάθω «να τα πιάνω»!

Να πάω Πανεπιστήμιο, σε μια σχολή μεγάλη.
να κάνω δικτακτορικό
στη Φορομπηχτική, στο μάρκεντινγκ
στην Τοκογλυφοπάλη.

Να πάω στο Dancing with the stars,

μέση να κάνω, λάστιχο

και όχι να παιδεύομαι με τούτο το τετράστιχο…

Να γίνω βιομήχανος, να φτιάχνω μανταλάκια

ή έστω να διοριστώ, να πλέκω ζιπουνάκια.

Βγάζει κανένας τίποτα σήμερα απ’ τα…στιχάκια;

Μα κυκλοφόρησε στα πέριξ, κι ένα, που το λέει το ποίημα.
Ένα στιχάκι, «όλα τα…κλεφτά».
Μιλάει για κόσμο και κοσμάκη που τα’ πιασε χοντρά.

Μακάρι να’ ξερα πως γίνονται όλα αυτά.

Όπως και να’ χει, είμαι ένας βλαξ.

Αντί να μελετήσω ΠΑΣΟΚ, πήγα και διάβασα τον Μαρξ.

Μα ας κάνω μια σκέψη θετική. Άν ζοριστώ, κάτι θα βγάλω…

Κάτι, βαρύ, εμετικό,
να γίνει και πανώ…

Όταν κάτι δεν το θες καθόλου,… όλο το σύμπαν,
συνομωτεί για να το ψηφίσεις.

“Έχεις ταλέντο! Μην τα αφήσεις!”
λένε όλοι.
Και μετά τρέχουν να αγοράσουν αυτοκίνητα
και πέντε κινητά.

Μια γκόμενα μου είπε, έχω κατάθλιψη.
Είναι κολλητικό;Πώς φεύγει;
«Με αγάπη» μου λέει, « ξέρω’ γω».
Τώρα μάλιστα…
Κι εγώ που νόμιζα μιλούσε σοβαρά.

Υπερβολές των γυναικών. Δεν έχω κατάθλιψη, καλέ.
Απλά, ποθώ τη Μόνικα, την Αντζελίνα και
την άλλη την τσαχπίνα, την πώς τη λεν, την Μπιγιονσέ.
Άντε και την Κάθλιν Ζέτα.
Να μ’ αγαπήσουνε τρελά, παθητικά, σουλεϊμάνικα.
κι όχι για μια ξεπέτα.

Πώς κολλάς κατάθλιψη;
Όταν παλεύεις να ξεκολλήσεις τις σελίδες από το βιβλιάριο καταθέσεων.

Κι όταν η ύπαρξή σου κλείνεται εντός των παρενθέσεων…

Μπορεί να μην σκέφτομαι θετικά, σκέφτομαι όμως.

Βρήκα! Να, ένα επάγγελμα ωραίο.
Όχι,θεωρητικός της βίας, Μήτσο μου.
Δεν έχω σωστές διασυνδέσεις.
Ξέρεις, τον Κόναν, τον Μπρους Λη και άλλες εκκρεμούσες υποθέσεις.

Φιλόσοφος θα διοριστώ, ατάκα κι επί τόπου.
Τι είναι ο φιλόσοφος;
Ο άνθρωπος που κάνει P.R. με τον εαυτό του.

Σε πιθάρι κατοικείς,
σκέφτεσαι της μετρητοίς
ξεγελάς το νταβατζή,
κι όλο και κάποιο γκομενάκι θα βρεθεί.

Υπάρχει πολλή απελπισία εκεί έξω, σου λέω…

θα γνωριστούμε
κανένα ποτό θα πιούμε,
και ό, τι ήθελε…υποκύψει.

Καλό είναι, βέβαια, να κατέχεις και μια τέχνη εκτός απ’ το μπλα-μπλα.

Ξέρω να πίνω, να μαλώνω,
και στις μεγάλες μου στιγμές…μέχρι και νεροχύτη ξεβουλώνω!
Τι μου λείπει δηλαδή;
Με έναν καλό υπολογισμό, στο πι και φι θα παντρευτώ.
Ξέρετε καμιά καλή;
Μια γυναίκα με μυαλό – καλύτερα όμως, χαζή.
Δεν είμαι ρατσιστής εγώ.
Να έχει μόνο μετρητό και σου ανοίγω σούμπιντο… ψιλικατζίδικο τρανό!

Τι;;
Να γίνω ληστής τραπεζών; Να κλέψω το παγκάρι;
Ου,να χαθείτε αντίχριστοι!
Αυτά είναι για τους νέους.
Στην ηλικία μου, ποιος θα με πάρει να κάνω το Ζορό;

Κι ύστερα, χτυπώντας μια τράπεζα,
μήπως…χτυπάω και το σύστημα το τραπεζικό;

Άντε, πες και την έκλεψα.
Πού θα τα βάλω τα λεφτά;
Θα τα ράψω στη φόδρα ή θα τα χώσω κάτω από το στρώμα;
Με τόσους κλεφταράδες εκεί έξω,
που για πέντε ευρώ σε κάνουν πτώμα;

Πάλι σε τράπεζα θα τα βάλω.
τράπεζα μπες, τράπεζα βγες, αν συνηθίσεις και γλυκαθείς,
αστεία-αστεία, γίνεσαι…τραπεζομανής.
Γι’ αυτό σου λέω, το βύσσινο να λείπει.
Μου το’ πε κι ο γιατρός:
Ποτό, τσιγάρο και τράπεζες, με μέτρο.
Γιατί αν δεν προσέξω, Μήτσο μου, από κνίτης,
μπορεί να γίνω ο…αναρχικός τραπεζίτης.

Δεν ξέρω αν είμαι τίμιος.
Μπορεί να είμαι και δειλός.
Πάντως, αν είμαι και τα δυο…θα’μαι μικροαστός!
Κι αν προσπαθήσω πιο πολύ;
Θα γίνω τάχα ζηλευτός;
Απατεώνας, ψευταράς, ένας μικρονονός;
Μπα! Αδύνατον. Είμαι κοινωνικό μηδέν.
Το μόνο που κατάφερα να κλέψω στη ζωή μου
ήταν…μισό ρεφρέν!

Μπατίρ Υιός

( *τεντζερεδικά: τα γερμανικά που χρειάζεσαι να ξέρεις, για να δουλέψεις σε κουζίνα της Γερμανίας)

( photo, αναδημοσίευση από http://eclectariumshuker.blogspot.com )

Η Δευτέρα Παρουσία μήπως είναι πιο κοντά;

16 Feb

images
– Διάβασες; H τρόϊκα θέλει, λέει, να γίνουν εντός της χρονιάς 25.000 απολύσεις στο δημόσιο.”Άρον -άρον απόλυσε αυτούς” έγραφε τις προάλλες μια εφημερίδα…
– Always look on the bright side of life…Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι άρον-άρον στο ελληνικό δημόσιο!
– Ακόμη περιμένεις να εγκριθούν εκείνα τα χαρτιά για να κατέβεις απ’ το σταυρό;
– Όχι, βέβαια. Εντός της ημέρας, το θέμα μου τακτοποιείται.
– Πώς δηλαδή;
– Με τη γνωστή μέθοδο, «Άρον – Άρον…λάδωσον αυτούς!»

( photo, αναδημοσίευση από το buddypuddle.blogspot.com )

Twilight Βαλεντίνος

14 Feb

ghiiid

– Λοιπόν; Πώς θα πάνε τα ερωτικά μου;
– Βλέπω να σου πέφτουν ένας χρυσαυγίτης, 2 αναρχικοί, μισός δημόσιος υπάλληλος, τρεις ληστές τραπεζών και πέντε
φυγόδικοι…
– Αμάν βρε γκουζούμ…εκείνος ο παλιός, καλός Malboro Man, τι απέγινε;

(photo, αναδημοσίευση από το fennario.wordpress.com )

Επαναστάτης χωρίς παιδεία

4 Feb

Επαναστάτης χωρίς...παιδεία
– Μη φοβάσαι τίποτα κούκλα! Εγώ θα σε προστατέψω από τη βία της αγοράς!

( photo, αναδημοσίευση από το themostbeautifulfraudintheworld.blogspot.com )

Όταν έκλαψε η Νίτσα

19 Dec

Βρίσκομαι, αδερφούλα μου, στο κέντρο της πόλης, Αριστοτέλους μεριά. Απομεσήμερο είναι, τα μανάβικα στο Καπάνι μόλις έχουν κλείσει και κακοσουλούπωτοι άνθρωποι ξεπροβάλλουν μέσα απ’ τα σοκάκια ψάχνοντας στα σκουπίδια για κανένα πεταμένο μαρουλόφυλλο. Την προσοχή μου τραβάει ένα σύνθημα ψεκασμένο στον τοίχο: «Αν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται.» Αναρωτιέμαι: Λες, αδερφούλα μου, να πέθανε ο Θεός όπως είπε ο herr Νίτσε, και οι έμποροι ναρκωτικών να δρουν ανενόχλητοι χωρίς τον φόβο της κόλασης;( Για το φόβο της αστυνομίας δεν το συζητάμε ).
Αν δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει ούτε η κόλαση των τύψεων, αφού η φιλανθρωπία τις απαλύνει με το έλεος, η τεχνολογία τις περνάει από “photoshop”, το ποδόσφαιρο τις κάνει «γκολ» και τα ναρκωτικά τις αντικαθιστούν με «ψεύτικους παραδείσους. Διαλέγεις όποια τυπωμένη αλήθεια θέλεις. Δημοκρατία έχουμε ή, τέλος πάντων, κάτι που μοιάζει με δημοκρατία έχουμε.
Η μία κοινωνική ομάδα βρίζει την άλλη, φωνάζοντας «γουρούνια –δολοφόνοι» και άλλη απαντάει με δακρυγόνα. Έτσι μια μέρα, η κοινωνία γλιτώνει από τους παλιούς δυνάστες και αποκτά καινούργιους. Μόνο η πλήξη και η βλακεία παραμένουν ίδιες κι απαράλλαχτες.
Και τραγουδάνε οι “Stoned” τίγκα στα ντραγκς… Αλλά άμα είσαι τροβαδούρος, λικνίζεσαι σεξουαλικά και έχεις σαϊνι μάνατζερ, οι κριτικοί δε σε αποκαλούν “τζάνκι” αλλά «ιερό τέρας» και «κακό παιδί», οι γυναίκες λιποθυμάνε, οι grouppies σου ανοίγουνε τα πόδια, τα περιοδικά γράφουν για τα βίτσια σου, οι δίσκοι σου πουλάνε τρελά και στα γεράματα εισπράττεις τα “royalties”. Έτσι είναι οι άνθρωποι, ψοφάνε για θεούς, και τους κατασκευάζουν ανάλογα με την αισθητική τους ή ανάλογα με τη νοημοσύνη τους.
Λόγος φιλοσοφικός και παραληρηματικός παρουσιάζει έξαρση σε καιρούς κρίσης, όταν το χρήμα, είτε το έχεις, είτε το ψάχνεις ( με το πιστόλι ή το σταυρό στο χέρι ), είναι ο μόνος Θεός. Κι όπως είπε ένας πολύ σοφός ( ή πολύ πλούσιος), το χρήμα δε φέρνει την ευτυχία. Γιατί; Γιατί όσο και να έχεις δεν είναι ποτέ αρκετό. Παραφράζοντας λοιπόν τον Νίτσε – που παρά τους ευσεβείς του πόθους περί Υπερανθρώπου, οι άνθρωποι παρέμειναν ανθρωπάκια, δε θα έλεγα λοιπόν, ότι ο Θεός πέθανε, αλλά ότι ο Θεός δεν είναι αρκετός.
God is not enough, sister, όπως δεν μας φτάνουν τα λεφτά για το ενοίκιο και τους λογαριασμούς, τους φόρους, το δάνειο, όπως δε φτάνει ο μισθός. Μόνο ο “άμισθος” είναι χορταστικός.
Επιστρέφοντας στο σύνθημα πάνω στον τοίχο, «Αν δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται» θα έλεγα: όλα δεν επιτρέπονται, αλλά ας αφήσουμε τον Θεό απ’ έξω. Αν ψάχνουμε ένα άλλοθι για να στραφούμε στον αμοραλισμό, δεν φταίει η ύπαρξη ή η μη ύπαρξη Θεού. Φταίει η δική μας ανικανότητα να είμαστε άνθρωποι.
Πάντως, μεταξύ μας, αδερφούλα, εγώ δε νομίζω ότι ο Θεός πέθανε. Μάλλον… απολύθηκε.
Σύμφωνα με στοιχεία του 2001, το 60% του συνόλου των άνεργων Ελλήνων είναι γυναίκες. Γυναίκες επίσης το 74% των μακροπρόθεσμα ανέργων, καθώς και το 90% των εργαζόμενων με «ευέλικτη και άτυπη απασχόληση». Πολλές δεν έχουν ασφαλιστική κάλυψη, εκτός κι αν καλύπτονται από την ασφάλεια του συζύγου τους.
Σ’ ακούω αδερφούλα μου, εδώ και κάτι χρόνια, να μονολογείς ότι δεν υπάρχουν άντρες. Κατά βάθος όμως, πιστεύεις ακόμα, ότι «υπάρχει Θεός» ( κατά προτίμηση ψηλός, αθλητικός, με πράσινα μάτια ) που θα σπεύσει να σε σώσει από την ανεργία, με την προϋπόθεση ότι είσαι καλό και υπάκουο κορίτσι, δηλ. διαθέτεις αναλογίες 90-60-90. Αν δεν πληρείς τις παραπάνω προϋποθέσεις, τότε γίνεσαι η καλύτερη πελάτισσα των παπάδων, των χαρτοριχτρών, των καφετζούδων και των ψυχιάτρων.
Ψάχνεις ακόμη για τον Μεσσία, να επιβεβαιώσει την ύπαρξή σου…
Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιοι άλλοι σοφοί, που δεν ασχολούνται καθόλου με το Θεό.
Αυτοί λένε, ότι η Αριστερά είναι αυτή που πέθανε.
Η Αριστερά προσδιορίστηκε από την ύπαρξη προλεταριάτου. Ποιο είναι όμως το προλεταριάτο σήμερα;
Ναι, αδερφούλα μου, καλά το κατάλαβες: εσύ είσαι το προλεταριάτo. Εσύ ήσουν πάντα.
Ένα προλεταριάτο χωρίς Αριστερά και χωρίς Θεό. Ένα προλεταριάτο ορφανό.
Και θα σου πω και κάτι άλλο αδερφούλα μου: εσύ είσαι που πεθαίνεις. Οι προστάτες σου μπορεί να αλλάζουν ονόματα, αλλά η μοίρα σου παραμένει η ίδια. Eίσαι πάντα εκείνη, που θα ψάχνει στα σκουπίδια για κανένα πεταμένο μαρουλόφυλλο, στα περιοδικά για κανέναν καλοφωτογραφημένο τζιτζιφιόγκο, στις μικρές αγγελίες για καμιά μικροδουλειά, στους γιατρούς για μικρά χάπια, υπνωτικά. Μόνο οι φαντασιώσεις και οι πίκρες σου είναι μεγάλες…
Θέλω να σου πω αδερφούλα μου, να μη φοβάσαι ούτε τη δύναμή σου, ούτε την αδυναμία σου. Να μάθεις όσο μπορείς περισσότερα γι’ αυτά τα δύο, να αποφύγεις όσο μπορείς τον πειρασμό να γίνεις κι εσύ “κάποια”, ένα ακόμη κακέκτυπο δυνάστη που αντιγράφει αυτούς που σιχαίνεται.
Κι αν δεν υπάρχει Θεός, η θεά της σοφίας είναι πάντα δίπλα σου.
Αλλά, συν Αθηνά και χείρα κίνει, αδερφούλα. Συν Αθηνά και χείρα κίνει…

Κρατισμός vs Εταιριοκρατία: από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

16 Oct

image

Ο εμφύλιος που υποδαυλίζεται ακόμη μία φορά ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, μου θυμίζει εκείνα τα σαχλά ανέκδοτα με τις ξανθιές. Απ’ το στερεότυπο της χαζής ξανθιάς και της καπάτσας μελαχρινής, οι μόνες που τα κατάφεραν να ξεφύγουν, είναι οι φαλακρές, που μπορεί να μην ανταποκρίνονται στο θηλυκό στερεότυπο, ωστόσο είναι αρκετά έξυπνες ώστε να μην ασχολούνται με…τρίχες.

Το δίλημμα φυσικά, είναι πλαστό. Κρατικές υπηρεσίες χωρίς υγιείς επιχειρηματικές επενδύσεις και φραγμό στην ρεμούλα δεν μπορούν να συντηρηθούν παρά μονάχα με δανεικά. Και ιδιωτική πρωτοβουλία χωρίς την εποικοδομητική καθοδήγηση και στήριξη του κράτους είναι καταδικασμένη να αναζητήσει άλλες πατρίδες.

Για τους δυτικοευρωπαίους, η συρρίκνωση του δημοσίου τους είναι μια ιστορία συνδεδεμένη με την παγκοσμιοποίηση. Ήδη, από τη δεκαετία του 70 στις Η.Π.Α. και στη Μ. Βρετανία ( με τη Θάτσερ ), οι προσπάθειες περιορισμού του κράτους σε συνάρτηση με το πνεύμα του νεο-φιλελευθερισμού, επέφεραν μείωση των κοινωνικών παροχών.

Στις αρχές του 2000, ο Νόαμ Τσόμσκι κατήγγειλε τους Κλίντον και Μπλερ ότι βρίσκονταν στο ίδιο στρατόπεδο με τους διευθύνοντες στις μεγάλες επιχειρήσεις και ότι δρούσαν κατά του κοινού συμφέροντος. Έχει γίνει αισθητό και στον πιο απομονωμένο κάτοικο αυτού του πλανήτη, ότι τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα πιέζουν παγκοσμίως για να εξασθενίσουν το κράτος και να το αντικαταστήσουν με το καθεστώς της Εταιρικής Εμποροκρατίας ( ή Στελεχοκρατίας ).

Στην Ελλάδα όμως, τα ξέρουμε αυτά, γιατί…εμείς τα εφηύραμε. Γνωρίζουμε από τα γεννοφάσκια μας ότι οι έννοιες «δημόσιο»  και  «γενικό» συμφέρον δεν ταυτίζονται  απαραίτητα. Ξέρουμε ότι οι λαοπλάνοι χρησιμοποιούν τη λέξη «δημόσιο συμφέρον» ή «εθνικό συμφέρον» ενίοτε για να καλύψουν τις τεράστιες αδικίες που γίνονται εις βάρος ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Αλλά βέβαια, ο Τσόμσκι μιλούσε για κράτη…

Μια σύντομη ματιά στο παρελθόν: το 1881 ο Χαρίλαος Τρικούπης προσπάθησε να πατάξει τους καταχραστές του δημοσίου που έκαναν συνεταιρισμούς με τους κομματάρχες και τους ληστές των ορέων. Απέτυχε. Όταν έχασε τις εκλογές από τον Δεληγιάννη, ο τελευταίος ξεκίνησε ένα άνευ προηγουμένου δανεισμό του κράτους για να ταΐσει τους χαραμοφάηδες που διόριζε αβέρτα στο δημόσιο, πράγμα που οδήγησε τη χώρα στην χρεοκοπία και στην περίφημη ρήση του Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν!» Αν κάτι έχει αλλάξει από τότε, ενημερώστε με…

Το ελληνικό κράτος δεν ήταν ποτέ τίποτε άλλο από ένα τσιφλίκι που το διαχειρίζονταν παράσιτα και σπεσιαλίστες της αρπαχτής. Τώρα που το μαγαζάκι του τρόμου φαλίρισε για μία ακόμη φορά, το μόνο που απομένει είναι να πωληθεί για οικοδομικά υλικά – απομεινάρια της “μπίζνας” ανάμεσα σε ένα φαύλο κομμάτι του δημοσίου με ένα αντίστοιχα φαύλο κομμάτι ιδιωτών, μία συμμορία δηλ. που εκμεταλλευόμενη την αδράνεια των πολλών συνεχίζει – παραταύτα -να αλωνίζει. Με κόλπα και σοφιστείες, οι γυμνασμένοι δημαγωγοί, ειδήμονες του αποπροσανατολισμού, κάνουν το μαύρο άσπρο, προδίδοντας και γελοιοποιώντας εξακολουθητικά χώρα τους.

Η ίδια συμμορία διαρρηγνύει σήμερα τα ιμάτια της για την πώληση του δημοσίου. Με τα εκρηκτικού μεγέθους προβλήματα και την απασχόληση να πλήττεται καθημερινά μέσα στην κοινωνία,  η συναίνεση και η ανάγκη για γόνιμη συνεργασία ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα είναι το μήνυμα που στέλνει κάθε μετριοπαθής, φωτισμένος νους αυτής της χώρας. Κι ωστόσο, οι ασυνείδητες δομές επιμένουν μουλαρίσια στην διαιώνιση της πόλωσης και της στείρας αντιπαράθεσης. Ο σκοπός είναι προφανής. Πρέπει μία ακόμη φορά να προκληθεί σύγχυση, να  θολωθούν τα νερά, να μετατοπιστεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος από την ουσία ( που είναι η συνεργασία για το νοικοκύρεμα του τόπου ), ρίχνοντας νερό στο μύλο του φανατισμού, υποθάλποντας χαοτικές πολιτικές λύσεις ολοκληρωτικού χαρακτήρα και τη διαιώνιση ενός μοντέλου οικονομίας  που μοιάζει με γερμένη βάρκα, ενόσω απατεώνες και απατεωνίσκοι, όλοι όσοι τζογάρισαν στη βάρκα του δημοσίου, βλέποντας την να βουλιάζει, επιβιβάζονται άρον – άρον στη βάρκα του ιδιωτικού, όπου ελπίζουν ότι θα συνεχίσουν το θεάρεστο έργο του ξεζουμίσματος. Οι ίδιοι «λύκοι» που ξεζούμισαν το κράτος και απαξίωσαν της υπηρεσίες του, σήμερα το πουλάνε για ένα κομμάτι ψωμί.

Γιατί όχι; Με ένα λαό, στη συντριπτική του πλειοψηφία, αδρανή και εθισμένο στον χρόνιο στρουθοκαμηλισμό, οι δυνάμεις που επιβάλλονται είναι εκείνες που φωνάζουν πιο δυνατά: τα υστερικά, χιτλερικά πισωγυρίσματα στο χρόνο και τα απομεινάρια μιας ετοιμοθάνατης ρουσφετο-συντεχνιακής μηχανής, καθοδηγούμενης από βραδυκίνητους – βραδύνοες εργατοπατέρες.
Για μία ακόμη φορά, ο μεμονωμένος πολίτης βάλλεται πανταχόθεν από το θεσμοθετημένο παράλογο. Μπερδεμένος από το ερώτημα «τι είναι χειρότερο,το δημόσιο ή οι ιδιώτες;», είναι έτοιμος να πέσει ξανά στην παγίδα του απόλυτου.

Η συνεργασία του δημοσίου με την ιδιωτική πρωτοβουλία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη μακροοικονομική σταθερότητα και την επίτευξη της πλήρους απασχόλησης, υποστήριξε ο Τζον Μέυναρντ Κέυνς ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του 20ου αιώνα, που οι  θεωρίες του συντέλεσαν ώστε ν’ ανακουφιστούν οι μάζες των ανέργων στη Αμερική μετά το κραχ του  1929.

Ναι, στα προγράμματα κοινωνικής ανακούφισης για τους αδύναμους, φραγμός στην κερδοσκοπία, επενδύσεις και δημιουργία θέσεων απασχόλησης. Η φωνή του Κέυνς, ανήκει στις  φωνές της λογικής. Αντίθετα, η άποψη, «πονάει κεφάλι – κόβει κεφάλι» είναι ο δρόμος του δήμιου, ο δρόμος του χάους, ο δρόμος των παιδιών  που τρώνε την Ελλάδα τους.

Κατίνα με πτυχίο

3 Jul

Ξέρω μια κοπέλα
που είναι από σπίτι
όμορφη, προκομένη
κι από έρωτα καμμένη

Αγαπάει τους φτωχούς
και φιλάει τους σταυρούς
πάντα τρέχει βοηθάει,
τα παιδάκια σου κρατάει.

Έβγαλε ανώτατη σχολή
ξέρει και τα αγγλικά φαρσί
φτιάχνει ωραία ντολμαδάκια
κι αν σου ανάψουν τα μεράκια
το κάνει μόνο απ΄το αιδοίο,
μια κατίνα με πτυχίο.

Είναι φίλη καρδιακή
δίνει πάντα με ψυχή
μα ο κόσμος είν’ κακός
την πληγώνει διαρκώς.

Ερωτεύτηκε τρελά
παντρεμένο χρόνια επτά,
και τρελάθηκε γιατί
ο πρίγκιπας έχει παιδί

Άντρα δεν μπορεί βρει
δυο λεπτά να ανεχτεί
προξενιό δεν της ταιριάζει
και την πιάνει το μαράζι.

Έβαψε μαλλί και φρύδι
έφτιαξε καφέ Λουμίδη
στο internet ψάχνει για αγγελία
κι όταν την πιάνει υστερία
ξεσπάει μόνο στο ψυγείο,
μια κατίνα με πτυχίο

Ο ΦΟΒΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – Έριχ Φρομ

21 Aug

” Η ελευθερία δεν κινδυνεύει λιγότερο όταν προσβάλλεται εν ονόματι του αντιφασισμού παρά εν ονόματι του απροκάλυπτου φασισμού.”

“Αν θέλουμε να καταπολεμήσουμε το φασισμό, θα πρέπει να τον γνωρίζουμε. Οι ευσεβείς πόθοι σε τίποτε δε βοηθούν. Και το αναμάσημα αισιόδοξων στερεότυπων φράσεων θα αποδειχθεί τόσο ανεπαρκές και άχρηστο, όσο και το τελετουργικό ενός ινδιάνικου χορού βροχής.”

“ Το πεδίο των ανθρώπινων σχέσεων κατά τη λογική του Φρόϋντ είναι παρόμοιο με την αγορά – είναι μια ανταλλαγή ικανοποίησης βιολογικά δοσμένων αναγκών, στην οποία η σχέση προς το άλλο άτομο αποτελεί πάντοτε μέσο για την επιτυχία ενός σκοπού, αλλά δεν είναι ποτέ αυτοσκοπός. Ο άνθρωπος για τον Φρόϋντ είναι κατά βάση αντικοινωνικός.”

“Μολονότι υπάρχουν μερικές κοινές ανθρώπινες ανάγκες, όπως η πείνα, η δίψα, ο ερωτισμός, κλπ. Όλες εκείνες οι παρορμήσεις που δημιουργούν τις διαφορές στους ανθρώπινους χαρακτήρες, όπως η αγάπη και το μίσος, ο πόθος της εξουσίας κι η επιθυμία υποταγής, η ηδονή της αισθησιακής απόλαυσης και ο φόβος πραγματοποίησής της, είναι προϊόντα του κοινωνικού προτσές. Οι πιο ευγενικές αλλά και οι πιο ταπεινές κλίσεις του ανθρώπου δεν αποτελούν μέρος μιας αμετάβλητης και βιολογικά διαμορφωμένης ανθρώπινης φύσης, αλλά είναι διαπλάσεις του κοινωνικού προτσές που δημιουργεί τον άνθρωπο. Μ’ άλλα λόγια, η κοινωνία δεν ασκεί μόνο κατασταλτική λειτουργία – μολονότι δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε αυτό – αλλά έχει και δημιουργικό λειτούργημα. Η φύση του ανθρώπου, τα πάθη του, τα άγχη του, είναι προϊόντα του πολιτισμού. Ουσιαστικά ο άνθρωπος αυτός καθαυτός είναι η πιο σπουδαία δημιουργία και το σημαντικότερο επίτευγμα της αέναης ανθρώπινης προσπάθειας, που τη διαδρομή της εξέλιξής της ονομάζουμε ιστορία.”

“….Έτσι ανακαλύπτουμε, π.χ. ότι από την Αναγέννηση ως τα σήμερα οι άνθρωποι φλέγονταν από την επιθυμία να αποκτήσουν φήμη, ενώ η τάση αυτή, που φαίνεται τόσο φυσική στην εποχή μας, εκδηλωνόταν σε πολύ περιορισμένο βαθμό στη μεσαιωνική κοινωνία. Κατά την ίδια περίοδο οι άνθρωποι ανέπτυξαν μια αίσθηση της ομορφιάς της φύσης που δεν την είχαν πριν. Και στις χώρες της Β. Ευρώπης ο άνθρωπος ανέπτυξε μετά το 16ο αιώνα μια νευρωτική επιθυμία εργασιακής απασχόλησης, ανύπαρκτη μέχρι τότε για τον ελεύθερο άνθρωπο.”

“Υπάρχουν ορισμένοι τομείς στη φύση του ανθρώπου που είναι περισσότερο ευλύγιστοι και προσαρμόσιμοι από άλλους. Οι τάσεις και τα γνωρίσματα εκείνα του χαρακτήρα, χάρη στα οποία οι άνθρωποι διαφέρουν ο ένας από τον άλλο, παρουσιάζουν μεγαλύτερη ελαστικότητα και πλαστικότητα: η αγάπη, η τάση προς καταστροφή, ο σαδισμός, η τάση υποταγής, η δίψα της εξουσίας, η αφοσίωση, η επιθυμία αυτοεπίδειξης, το πάθος του αποθησαυρισμού, η ηδονή της αισθησιακής απόλαυσης και ο φόβος της ηδυπάθειας. Δεν έχουν σημαντική υποχωρητικότητα, γιατί μια και ενσωματωθούν στον προσωπικό χαρακτήρα δεν εξαφανίζονται εύκολα ή μεταβάλλονται σε κάποια άλλη παρόρμηση. Υποχωρούν όμως με την έννοια ότι τα άτομα, ιδιαίτερα στην παιδική τους ηλικία, αισθάνονται τη μια ή την άλλη ανάγκη περισσότερο, ανάλογα με τον τρόπο ζωής στον οποίο ζουν. Καμιά απ’ αυτές τις ανάγκες δεν είναι αμετάβλητη και αλύγιστη σα να ήταν σύμφυτη στην ανθρώπινη φύση, ώστε να αναπτύσσεται και να απαιτεί την ικανοποίησή της κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις.
Αντίθετα, υπάρχουν πολλές άλλες που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης που απαιτούν επιτακτικά την ικανοποίησή τους, οι ανάγκες δηλ. εκείνες που είναι ριζωμένες στο φυσιολογικό οργανισμό του ανθρώπου, όπως η πείνα, η δίψα, η ανάγκη του ύπνου κλπ. Για κάθε μία απ’ αυτές τις ανάγκες υπάρχει ένα όριο, πέρα από το οποίο η μη ικανοποίησή τους δημιουργεί ανυπόφορη κατάσταση…
Όλες αυτές οι φυσιολογικής φύσης ανάγκες μπορούν να συνοψιστούν στην έννοια της ανάγκης για την αυτοσυντήρηση, που απαιτεί ικανοποίηση σε όλες τις περιστάσεις και αποτελεί επομένως το πρωταρχικό κίνητρο της ανθρώπινης συμπεριφοράς.”

 

“Η θρησκεία και ο εθνικισμός, καθώς και κάθε έθιμο ή δοξασία, όσο γελοία και υποτιμητικά και αν είναι, εφ’ όσον συνδέουν το άτομο με τους άλλους είναι καταφύγια μπροστά σε ό, τι φοβάται περισσότερο ο άνθρωπος: τη μοναξιά.”

 

“Όσο κατώτερα βρίσκεται ένα ζώο στην κλίμακα της εξέλιξης, τόσο μεγαλύτερη είναι η φυσική προσαρμογή του και όλες οι
δραστηριότητές του ελέγχονται από μηχανισμούς ενστικτώδους και ανακλαστικής αντίδρασης. Από το άλλο μέρος, όσο ψηλότερα στηνκλίμακα της εξέλιξης βρίσκεται ένα ζώο, τόσο μεγαλύτερη ευλυγισία μορφών αντίδρασης και τόσο λιγότερη πληρότητα οργανικών προσαρμογών παρατηρούμε κατά τη γέννησης. Η εξέλιξη αυτή φτάνει στο κορύφωμά της με τον άνθρωπο. Είναι ο πιο ανίσχυρος απ’ όλα τα ζώα κατά τη γέννησή του. Η φυσική προσαρμογή του βρίσκεται κατά κύριο λόγο στο προτσές της μάθησης και δεν καθορίζεται από ένστικτα.

Το ένστικτο…είναι μια κατηγορία που, αν δεν εξαφανίζεται, το λιγότερο περιστέλλεται στις ανώτερες ζωϊκές μορφές και ιδιαίτερα στον άνθρωπο.

…Η ελευθερία με την έννοια που αναφέραμε είναι ένα δώρο με δυο όψεις. Ο άνθρωπος γεννιέται χωρίς να είναι εφοδιασμένος για την κατάλληλη δράση όπως τα ζώα. Εξαρτάται από τους γονείς για μεγαλύτερο διάστημα από οποιοδήποτε άλλο ζώο και οι αντιδράσεις του στο περιβάλλον του είναι πιο αργές και λιγότερο αποτελεσματικές από τις αυτόματα ρυθμιζόμενες ενστικτώδεις ενέργειες. Και υπόκειται σε όλους τους κινδύνους και φόβους που συνεπάγεται αυτός ο μη εξοπλισμός του με ένστικτα. Παραταύτα αυτή η ίδια η αδυναμία του ανθρώπου αποτελεί τη βάση από την οποία ξεπηδά η ανθρώπινη εξέλιξη. Η βιολογική αδυναμία του ανθρώπου είναι η προϋπόθεση του ανθρώπινου πολιτισμού.”

“…η ελευθερία είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης και το νόημά της μεταβάλλεται ανάλογα με το βαθμό της αυτογνωσίας και της αυτοσυνείδησης του ανθρώπου σαν ανεξάρτητου και ξεχωριστού όντος.”

Η ελευθερία από δεν ταυτίζεται με την θετική ελευθερία, την ελευθερία για να. Η ανάδυση του ανθρώπου μέσα από τη φύση έγινε με ένα μακροχρόνιο προτσές. Ο άνθρωπος παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό δεμένος με τον κόσμο απ’ τον οποίο αναδύθηκε. Παρέμεινε ένα κομμάτι της φύσης – με το έδαφος όπου ζούσε, τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια, τα δέντρα και τα λουλούδια, τα ζώα και την ομάδα με την οποία συνδεόταν με δεσμούς αίματος. Οι πρωτόγονες θρησκείες αποτελούν μαρτυρία για το αίσθημα ταυτισμού του ανθρώπου με τη φύση. Η ζωντανή και η άψυχη φύση αποτελούν μέρος του ανθρώπινου κόσμου ή όπως θα μπορούσαμε να πούμε, ο άνθρωπος εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του φυσικού κόσμου. Αυτοί οι πρωτογενείς δεσμοί μπαίνουν φραγμός στην ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου. Φράζουν το δρόμο της ανάπτυξης του λογικού και των κριτικών ικανοτήτων του.  Του επιτρέπουν να αναγνωρίζει τον εαυτό του και τους άλλους μόνο με το μέσο της συμμετοχής του ή της συμμετοχής τους σε ένα γένος, σε μια κοινωνική ή θρησκευτική κοινότητα, και όχι σαν ανθρώπινα όντα. Με άλλα λόγια φράζουν την εξέλιξη του σαν ατόμου ελεύθερου, δημιουργικού, με δικαιώματα αυτοδιάθεσης. Αυτή όμως είναι η μία άποψη. Υπάρχει και άλλη. Ο ταυτισμός με τη φύση, το γένος, τη θρησκεία, παρέχει στο άτομο σιγουριά. Ανήκει, έχει ρίζες μέσα σε ένα οργανωμένο σύνολο, στο οποίο κατέχει αδιαφιλονίκητη θέση. Μπορεί να υποφέρει από πείνα ή από καταπίεση, αλλά δεν καταθλίβεται από το χειρότερο ανάμεσα σ’ όλα τα δεινά – δηλ. την πλήρη μοναξιά και την αμφιβολία.”

 

“Εάν κάθε βήμα προς την κατεύθυνση του αποχωρισμού και της εξατομίκευσης συνοδευόταν με την αντίστοιχη άνοδο του εγώ, η ανάπτυξη του παιδιού θα είναι αρμονική. Αυτό όμως δε συμβαίνει πάντοτε. Ενώ το προτσές της εξατομίκευσης πραγματοποιείται αυτόματα, η άνοδος του εγώ παρεμποδίζεται από πολυάριθμα ατομικά και κοινωνικά αίτια. Η καθυστέρηση ανάμεσα στις δύο αυτές εξελίξεις έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα ανυπόφορο αίσθημα απομόνωσης και αδυναμίας, που με τη σειρά του οδηγεί σε ψυχικούς μηχανισμούς, τους οποίους θα περιγράψουμε αργότερα σε μηχανισμούς φυγής.”